Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Idę nad brzegiem zamarzłego morza

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] -

wydęte - głuche - lodowe bezdroża

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] -

z czarnych rozpadlin wylatuje śnieg -

i z dzikim świstem uderza na brzeg.



Tu skały groźne - tam oślizgłe jary -

kłębią się - wyją - na powietrzu mary;

wody rzegocą głucho pod stopami -

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami].



Ja niegdyś Roger - król Normanów -

z pychy sławiony i czarnego męstwa -

wielem dokonał przy woli szatanów,

wieże na gwiazdach budując i księstwa -

Choremu niosę grzechów odpuszczenie,

ale z mej duszy któż mię wyratuje?

słyszę w głębinach niepojęte drżenie -

morze swój kaftan szalonego pruje.



Na turni kościół, a w podziemiach blask -

słyszę anielski śpiew i lodów trzask.

Wejdę na chwilę pomodlić się Bogu -

wściekły mię wicher odtrąca od progu;

ale przez okno widzę złoty tron -

w światłach tęczuje mi lecący szron -

a w tęczach widzę rozśpiewany chór -

na tronie rycerz - mój pośmiertny wtór.



Włos czarny mu w połowie zakrył trupią twarz -

z sześciorga skrzydeł płynie krew do czasz.

Na harfie niemej gra - szatański zawtórzył śmiech

tej męce. Rzekłem: pieśń Twoja odpuszcza Ci grzech.



Z gór się olbrzymich bory łamały wśród łkań -

rzekłem: rycerzu, ty się zorzą stań.

Tysiące nad nim złotych rozbłysnęło piór,

księżyc, jak kielich czerwony wśród chmur.

Drzewa szły za nim - i krze - i ptastwo - i mogilny głaz -

i aniołowie w blasku swych nieziemnych kras -

i czarne smugi dziko rozkrakanych wron -

w pustym kościele ktoś uderzył w dzwon.

[O czarna męko moja, o morze - wyjące pod krami - !...]

rzekłem, odchodząc: duchy, pokój z wami.


Mgły się suwają nad czarnym borem -

krople padają z drzew -

słyszę daleki słowiczy śpiew

w sercu mym chorem.



Na niebie groźne mroczne chmury -

w mgłach mój nieznany szczyt -

ptak we mnie śpiewa złotopióry:

już świt! już świt!


Idę wśród gwiazd - i snów mych trybularzem

zimne stęgłe płanety rozżarzam w ognia kościoły. 



       Słowiki nucą radośnie,

       by umrzeć w marzeń wiośnie -

       ze swą kochanką wśród kwiatów

       błądzić na przełęczy światów.



Płomień wybucha, szaleje - nad uczuć krwawym ołtarzem,

w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły. 



       Ja Cię powiodę, mój młody

       witeziu, na lepsze - na krwawsze gody:

       Twój okręt wśród mgieł i zawiei

       w kraj zórz popłynie Medei -

       a tam w głębinach jej oczy -

       zapomnisz, że krew dziatek broczy. 



Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem

w królewskich szatach - do uczty wesołej! 



       Ścigajmy lśniące

       komet hurysy -

       a jako lampy mdlejące

       oświetlą nam miesiące

       grobów cyprysy.

       Z morza wyłowim barweny -

       Tęczową śmierć Heliosa -

       wam oddam bogów niebiosa -

       mnie zamek martwej Gehenny. 



Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni -

sam jestem - w mroku się kłębią złe oczy Erynij - 



       ktoś ze mną czuwa -

       ha, z gór się osuwa

       czarny lodozwał -

       sumienie!