Idę nad brzegiem zamarzłego morza

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] -

wydęte - głuche - lodowe bezdroża

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] -

z czarnych rozpadlin wylatuje śnieg -

i z dzikim świstem uderza na brzeg.



Tu skały groźne - tam oślizgłe jary -

kłębią się - wyją - na powietrzu mary;

wody rzegocą głucho pod stopami -

[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami].



Ja niegdyś Roger - król Normanów -

z pychy sławiony i czarnego męstwa -

wielem dokonał przy woli szatanów,

wieże na gwiazdach budując i księstwa -

Choremu niosę grzechów odpuszczenie,

ale z mej duszy któż mię wyratuje?

słyszę w głębinach niepojęte drżenie -

morze swój kaftan szalonego pruje.



Na turni kościół, a w podziemiach blask -

słyszę anielski śpiew i lodów trzask.

Wejdę na chwilę pomodlić się Bogu -

wściekły mię wicher odtrąca od progu;

ale przez okno widzę złoty tron -

w światłach tęczuje mi lecący szron -

a w tęczach widzę rozśpiewany chór -

na tronie rycerz - mój pośmiertny wtór.



Włos czarny mu w połowie zakrył trupią twarz -

z sześciorga skrzydeł płynie krew do czasz.

Na harfie niemej gra - szatański zawtórzył śmiech

tej męce. Rzekłem: pieśń Twoja odpuszcza Ci grzech.



Z gór się olbrzymich bory łamały wśród łkań -

rzekłem: rycerzu, ty się zorzą stań.

Tysiące nad nim złotych rozbłysnęło piór,

księżyc, jak kielich czerwony wśród chmur.

Drzewa szły za nim - i krze - i ptastwo - i mogilny głaz -

i aniołowie w blasku swych nieziemnych kras -

i czarne smugi dziko rozkrakanych wron -

w pustym kościele ktoś uderzył w dzwon.

[O czarna męko moja, o morze - wyjące pod krami - !...]

rzekłem, odchodząc: duchy, pokój z wami.


Pną się we mnie czarne kwiaty -

złote kwiaty,

krwawe kwiaty.

Nim Adonai przeklął Kainowe plemię,

wirowały już te światy

w ogniach Mocy i Tronów -

i z kryształowych dzwonów

płynęły w rajskich melodiach na ziemię.



Ach, moich szaleństw złowieszcze bachmaty

wichrem spadających komet

uniosły mię w zamek Chimery -

gdzie na krzyżach rozpięte

ciała umęczonych Andromed

i niemych Sfingów twarze wniebowzięte.

(...fosforycznie przyświecają

w studniach głębokich -

jednookich

olbrzymów do się zapraszają...)



Na rubinowym szczycie, oplątana w liany

zodiaków i sennych mgławic protosfery -

ta Jeruzalem piekielna.

Jako płonące świeczniki

żarzą się wichrem rozszumione cedry.

Wśród kolumn czarnych olbrzymiej katedry

zaklęta postać leży Bereniki.

(...a hymn jej grają 

zimowe bezdroża -

a skrzydła nad nią roztaczają

Samumy...)



***



Pośród nocy miesięcznej przez bory

orszak magów płynie w adoracji -

nad słoniami złota kiść akacji -

to królowie wyklętej Gomory.

W tańcu zwiewnym czarne bajadery

lśnią skarbami podziemnej Golkondy -

na warkoczach skrzą gwiazdy, drżą szmery,

jak kwiat mango w ściskach anakondy.

Wrzask tympanów, brzmią dzikie litaury,

od pochodni goreją świątynie -

to na Olimp się wdarły Centaury

i w zadumie patrzą na boginię:

(...a hymn jej grają 

zimowe bezdroża -

a skrzydła nad nią roztaczają 

Samumy...)

Nad cysterną - wśród gorącej, splątanej zieleni

kwiat niewoli brudną krwią się mieni

i zatapia w mrok siny swe łona -

duch za kratą wytęża ramiona.



***



Kiedy w rajskim dziwnym śnie,

kołysany szeptem tulipanów,

w mgły srebrzyste przyoblokłem Cię

na dalekiej wyspie Oceanów

(w dziwnym rajskim śnie) -

szafirową w ogniach różę

wydałem z mego łona

i łzy szczęścia w gwiazd wichurze

przetopiłem w blask Oriona -

ach, ujrzałem Cię:

przeze mnie wyśnioną,

przeze mnie na wiek potępioną.



Bóg mściwy wyrwał ten mój serca kwiat

i wśród jaskiń księżyca pustyni

duchy wężów się wzniosły w las pinii -

a ze skał niebosiężnych, gdzie był chram,

patrzył na mnie fosforyczny zimny gad -

ze skał, gdzie się tuli śmierć do bram.



***



Ponad głębiami czarnych wód

leżę w bezchwiejnym, cichym śnie

i marzę - że ty przyjdziesz mnie

tam strącić - w swój piekielny gród.

Na uczcie króla Baltazara

sfałszował mag żydowski, Daniel,

jej złote imię Upharisim.

A imię znaczy:

- nieśmiertelny

- i bogom równy!

- zejdź w zimny wilgotny loch kościelny

- i zabij tę, co w trumnie śni -

- Mene - Mene - co w mroku lśni -

- jej duszę - serce twe -

- Mene - Mene!...

- a ja Cię wzniosę - bóg piekielny -

- ponad aniołów czyn niedokonany

- ponad najgłębszą z gwiazd

- o której mędrce marzą i szatany...



O pani konających, nasyć oczy moje.