Przez całą wieczność błądzę już w mroku, gdzie mnie odnaleźć pragnie 

wieszcza, wybawić mogąca ręka.

Ale się z moją w mrokach napotkać nie może.

Staczam się z wolna, bezdźwięcznie, ku strasznym dolinom; znam każdy 

ostry cypel głazu, jakbym na nim kiedyś już konał, a nie mogę żadnego 

ominąć.

Wśród splątanych krużganków, podziemnych kurytarzy, niemych kościołów 

i fantastycznych wież olbrzymiego klasztoru...

Sam jestem - mnich.

Złote kopuły odbijają się jedna w drugiej, głębokim zielonawym połyskiem.

Przez zmarzłe gotyckie witraże zaledwo odróżniam ciemność 

zewnętrznego świata od mroku mojej celi.

Lampka, jak serce Chrystusa, żarzy się migotnym, krwawym połyskiem. 

W wazonach kwiaty, zniesione niewidzialną ręką; na pochylonym Tytanie 

nocy księga magów łańcuchem przykuta do sklepienia; obraz Madonny, 

schodzącej w jeziora czyśćcowych mąk i posępne, nie dające się rozejrzeć 

freski ascetycznych pustelników.

Ktoś wszedł do celi obok.

Huczy zawieja - i on jej słucha ze mną, przywierając czoło do szyb.

Pójdę i poznam go.

Może to Emanuel - i wyjdziemy razem w złote pachnące gaje, gdzie wśród 

czarnych drzew przeświecają ametyst oceanu i nie gasnąca łuna zachodu.

Blask sączy się przez grube mury - i jakby wiotkie, powłóczyste, srebrne 

dłonie wirują dokoła głowy mojej, schylonej nad klęcznikiem.

Zaiste, poznałem cię, Ewo odwieczna, po zabawkach - w twojej szkatule 

księżyc i gwiazdy - czy możesz mi dać więcej mroku?

Przynieś mi ten dar! na cóż mi gwiazdy, które ty już zamknęłaś w swojej 

szkatule!

A dłonie cofnęły, wkurczyły się w zimne sklepienia.

I słyszę, jak uchylając okute żelazem drzwi, wychodzi na kurytarz, 

przemyka się wśród kolumn. Wyschłe, czarne gałęzie uderzają w okna, 

żelazne skrzydła wichury tłuką się o dach, a szpony gadów ślizgają się po 

rynnach wieżyc.

Płacz nieutulony wstrząsa kępą samotnych brzóz, jakoby rosa od wiatru 

strącona.

A idąc dotknąłem czegoś, co oddźwiękło mi głucho, jak skrzynia z ołowiu.

Przez tęczę łez widzę zamyślone widma, - głos mi się tłumi, każde słowo 

kryje dla mnie okropną opowieść.

Słyszę, coś pełza po kamiennych mozaikach z hukiem i pobrzękiem 

metalu, jakby ciężko ranny rycerz we zbroi usiłował się dowlec.

A oto cembrowana studnia, wykuta w skale głęboko - aż do jeziora w 

grotach podziemnych.

Jakieś głuche uderzenia młotów.

A w czarnym leju przepaści widzę dwoje brylantowych oczu, wśród 

skłębionego gniazda łap świecą dwa rozżarzone kratery - chciałem 

odskoczyć - i nagle uderzyłem się o trumnę, którą wlokłem za sobą - ową 

długą, dziwacznie rzeźbioną skrzynię na wzrost człowieka - cięży mi - 

ledwo ją mogę przesunąć - i jęczy tak okropnym spazmem po 

kamieniach.

Źrenice olbrzymiego owadu wpatrzone we mnie - poza mnie - przenikają 

mnie - widzą poza sklepieniem gwiazd - za Bogiem - do obłędu.

Zesunąłem ją - waży się jeszcze nad prześwietloną czeluścią - i nagły świt 

zaczyna różowić jej przeźroczysty barelief.

Chcę powstrzymać!

Ale już lecąc, zakryła mi źrenice potworu.

Odmawiam długie, monotonne jak jęk konających litanie.

Wtem trumna plusnęła o powierzchnię wody,

a straszliwa kosmata tarantula, która się cofnęła przed moim pociskiem, 

teraz z szatańską szybkością zesuwa się po ścianach prostopadle kutych 

w granicie - oświetlając oczyma rozwarty lej, który wyżłobiła w wodzie 

trumna -

a wtedy widzę -

wieko odskoczyło - i powstaje z niego Madonna - królowa piekieł moich i 

otchłani - i

oczyma objawień spogląda ku mnie - a jakobym wznosił się ku 

wysokiemu niebu pustyni,

wydrążonemu głębią fioletu, aż do gwiazd - ale się nagle jej oczy spotkały 

z okrutnym wej--

rzeniem tarantuli, która jak rozpostarty łachman leci rozstawiwszy łapy 

niby ośmioro czar-

nych piór -

i wody się zwarły -

skłębiły się

z pluskiem wbijając się w kamienny cylinder studni.

Uciekam -

a przede mną maszkary z latarkami toczą się, pełzną,

skaczą po gzemsach i framugach witraży -

Wbiegam do celi, w której ona była - na ścianie struga krwi - tu 

rozpostarła swoje ręce - i ślad ów, jak Droga Mleczna, iskrzy się -

a gwiazdy te zbieram do kielicha - i napełnia się nimi aż po brzegi - i 

rozwieram okutą klamrami księgę - i nagle poczynają dźwięczeć struny 

harf - widma podobne wężom w katalepsji, wyprężonym na flet 

czarodzieja -

a niewidzialne dzwonki dzwonią - i dzwony ogromne ze spiżu napełniają 

dumną pierś królewskiej katedry - podchwytują szept modlitwy mojej w 

huragan tęsknoty i żalu.

Słyszę ten szmer tysięcy modlących się - i Hostię składam na spragnione 

usta aniołów -

W spokojnej, złotej głębinie kielicha widzę moją prześwietloną twarz, a 

nade mną krąg Drogi Mlecznej.

Ostatnią Hostię umierających przyjmuję do serca mego.

A tajemnicza ręka prowadzi mię, jak ufne ku nieznanym dalom dziecko - 

na dłoniach moich czuję nieme pocałunki - to krew się przesącza ze 

stygmatów.

Idę wśród gwiazd.


W żelaznych trumnach króle Tatry.

Noc - wicher i warczenie chmur.

Noc - głębia i błyskanie watry.

Z topieli pełznie okrwawiony Mór. 

Na głębię! na głębię!

na serce morza pośród gór -

wśród skał lodowo-śnieżnych

wirują myśli jastrzębie -

duch rwie się do bezbrzeżnych

krain.

Odbijam tratwę w mrok i patrzę w śmierci jamę

i tworzę nową pieśń, jak Jubalkain -

olbrzymów pieśń - umarłych bogów dramę -

olbrzymów pieśń - W?luspa i Szachname.



Wichry! śnieżyce! mych szałów tabuny!

przepaście! bory! słuchacze mych dum!

w zatorach zemsty law kipiących szum -

serc potrzaskanych tajemnicze runy -

księżyce, gwiazdy - me bracia - me struny!



Azalim skald? posiadłem dar cierpienia.

Azalim król? któż większe ma przestworza?

tak Atlantyda rzucona w głąb morza

tysiącem kolumn błyszczy się i spienia.



Znam bogów brzask: zielone oceany,

w płomieniach zorzy lodowe katedry,

ryk mastodontów, paroście i cedry,

harf złotośpiewnych mistyczne peany

i demiurgów orszak zadumany.

Ponad górami, niby księżyc w pełni,

snuje me serce czarodziejską przęśl -

fiołkowy obłok u stóp mych się wełni -

a jezior szklanych zatopiona gęśl

gra wizje gwiazd - - ja z uchylonej trumny słucham - a wokół się walą 

kolumny -

i ziemia drży pode mną - i drży serce moje,

jak posąg, w miażdżonej świątyni -

a w chmurach pędzą skrwawieni heroje,

pytając mię o znak: śmierć na pustyni!



Nad górą świata, nad głębiami szczytów,

słyszę jęk matki, co mi serce rwie -

rzucam w jej łono pył aerolitów -

rzuciłbym słońce - lecz się łzami mglę.



Z czarnych kryształów mój pałac - w gryfy lemury rżnięty -

gwiazdy przez witraż świecą zamarznięty.

Perły posadzką, w koralach namioty -

huczą nade mną gdzieś przeznaczeń młoty.

Myśl moja rzeźbi posągowe mary

[na Jowiszowym czole stygmat kary].

Po salach błądzę jako lew skrzydlaty

[echem grobowym wtórzą kazamaty].

W melodiach ciszy nie zadrga zasłona

[w trumnie z ołowiu ktoś jęczy i kona].

Mrok zimny pluszcze w śpiżowe podwoje

[gwiazdy migocą w zmarzłe serce moje].



Zgrzytnęły dźwierze - pleśń i katakumba -

pochodnia krwawi napis: in haec tumba.

Wyrazy milkną, lecz połysk przelśniewa -

w trumnie z ołowiu głos żałobny śpiewa.

Chyłkiem się wije cień zamaskowany -

idę rozpacznie do ostatniej ściany.

Dotknąłem gwoździa - nisze się ozwarły -

padłem na progu, jak człowiek umarły.

Nieznana ręka podjęła mię z prochu -

widzę grób - lampę konającą w lochu.

Na stopniach klękam sarkofagu -

od blasków się źrenica mruży -

jak dwa płomyki białej róży

świecą dwie ręce zapalone -

dwie żywe ręce - jak przy Magu -

me serce żywcem pogrzebione.

I zaszlochały łzy w głębinie,

zamigotały skrzydła zmięte -

aniołów grają chóry święte -

w różanych widzę mgłach świątynię -

ale me serce już pęknięte -

już go tym rajem nie upoję -

anioły lecą ze mną w boje.

Precz! - i wydarłem złote miecze -

od przepaści moich progu

wara wam - i wara Bogu!

oto me serce człowiecze -

rubinowa tajemnica -

oto je rzucam w odmęty!



Jak czarna lecę błyskawica,

nad przepaściami słychać me tętenty.

A za mną śpiewa borów chór

i łkają dzwony zatopionych miast -

krwawi się serce morza pośród gór -

konają tęcze zdruzgotanych gwiazd -

hurra - tytany! w ręku piorun siny -

ten świat roztrącić - w głębiny! w głębiny!