Przez całą wieczność błądzę już w mroku, gdzie mnie odnaleźć pragnie 

wieszcza, wybawić mogąca ręka.

Ale się z moją w mrokach napotkać nie może.

Staczam się z wolna, bezdźwięcznie, ku strasznym dolinom; znam każdy 

ostry cypel głazu, jakbym na nim kiedyś już konał, a nie mogę żadnego 

ominąć.

Wśród splątanych krużganków, podziemnych kurytarzy, niemych kościołów 

i fantastycznych wież olbrzymiego klasztoru...

Sam jestem - mnich.

Złote kopuły odbijają się jedna w drugiej, głębokim zielonawym połyskiem.

Przez zmarzłe gotyckie witraże zaledwo odróżniam ciemność 

zewnętrznego świata od mroku mojej celi.

Lampka, jak serce Chrystusa, żarzy się migotnym, krwawym połyskiem. 

W wazonach kwiaty, zniesione niewidzialną ręką; na pochylonym Tytanie 

nocy księga magów łańcuchem przykuta do sklepienia; obraz Madonny, 

schodzącej w jeziora czyśćcowych mąk i posępne, nie dające się rozejrzeć 

freski ascetycznych pustelników.

Ktoś wszedł do celi obok.

Huczy zawieja - i on jej słucha ze mną, przywierając czoło do szyb.

Pójdę i poznam go.

Może to Emanuel - i wyjdziemy razem w złote pachnące gaje, gdzie wśród 

czarnych drzew przeświecają ametyst oceanu i nie gasnąca łuna zachodu.

Blask sączy się przez grube mury - i jakby wiotkie, powłóczyste, srebrne 

dłonie wirują dokoła głowy mojej, schylonej nad klęcznikiem.

Zaiste, poznałem cię, Ewo odwieczna, po zabawkach - w twojej szkatule 

księżyc i gwiazdy - czy możesz mi dać więcej mroku?

Przynieś mi ten dar! na cóż mi gwiazdy, które ty już zamknęłaś w swojej 

szkatule!

A dłonie cofnęły, wkurczyły się w zimne sklepienia.

I słyszę, jak uchylając okute żelazem drzwi, wychodzi na kurytarz, 

przemyka się wśród kolumn. Wyschłe, czarne gałęzie uderzają w okna, 

żelazne skrzydła wichury tłuką się o dach, a szpony gadów ślizgają się po 

rynnach wieżyc.

Płacz nieutulony wstrząsa kępą samotnych brzóz, jakoby rosa od wiatru 

strącona.

A idąc dotknąłem czegoś, co oddźwiękło mi głucho, jak skrzynia z ołowiu.

Przez tęczę łez widzę zamyślone widma, - głos mi się tłumi, każde słowo 

kryje dla mnie okropną opowieść.

Słyszę, coś pełza po kamiennych mozaikach z hukiem i pobrzękiem 

metalu, jakby ciężko ranny rycerz we zbroi usiłował się dowlec.

A oto cembrowana studnia, wykuta w skale głęboko - aż do jeziora w 

grotach podziemnych.

Jakieś głuche uderzenia młotów.

A w czarnym leju przepaści widzę dwoje brylantowych oczu, wśród 

skłębionego gniazda łap świecą dwa rozżarzone kratery - chciałem 

odskoczyć - i nagle uderzyłem się o trumnę, którą wlokłem za sobą - ową 

długą, dziwacznie rzeźbioną skrzynię na wzrost człowieka - cięży mi - 

ledwo ją mogę przesunąć - i jęczy tak okropnym spazmem po 

kamieniach.

Źrenice olbrzymiego owadu wpatrzone we mnie - poza mnie - przenikają 

mnie - widzą poza sklepieniem gwiazd - za Bogiem - do obłędu.

Zesunąłem ją - waży się jeszcze nad prześwietloną czeluścią - i nagły świt 

zaczyna różowić jej przeźroczysty barelief.

Chcę powstrzymać!

Ale już lecąc, zakryła mi źrenice potworu.

Odmawiam długie, monotonne jak jęk konających litanie.

Wtem trumna plusnęła o powierzchnię wody,

a straszliwa kosmata tarantula, która się cofnęła przed moim pociskiem, 

teraz z szatańską szybkością zesuwa się po ścianach prostopadle kutych 

w granicie - oświetlając oczyma rozwarty lej, który wyżłobiła w wodzie 

trumna -

a wtedy widzę -

wieko odskoczyło - i powstaje z niego Madonna - królowa piekieł moich i 

otchłani - i

oczyma objawień spogląda ku mnie - a jakobym wznosił się ku 

wysokiemu niebu pustyni,

wydrążonemu głębią fioletu, aż do gwiazd - ale się nagle jej oczy spotkały 

z okrutnym wej--

rzeniem tarantuli, która jak rozpostarty łachman leci rozstawiwszy łapy 

niby ośmioro czar-

nych piór -

i wody się zwarły -

skłębiły się

z pluskiem wbijając się w kamienny cylinder studni.

Uciekam -

a przede mną maszkary z latarkami toczą się, pełzną,

skaczą po gzemsach i framugach witraży -

Wbiegam do celi, w której ona była - na ścianie struga krwi - tu 

rozpostarła swoje ręce - i ślad ów, jak Droga Mleczna, iskrzy się -

a gwiazdy te zbieram do kielicha - i napełnia się nimi aż po brzegi - i 

rozwieram okutą klamrami księgę - i nagle poczynają dźwięczeć struny 

harf - widma podobne wężom w katalepsji, wyprężonym na flet 

czarodzieja -

a niewidzialne dzwonki dzwonią - i dzwony ogromne ze spiżu napełniają 

dumną pierś królewskiej katedry - podchwytują szept modlitwy mojej w 

huragan tęsknoty i żalu.

Słyszę ten szmer tysięcy modlących się - i Hostię składam na spragnione 

usta aniołów -

W spokojnej, złotej głębinie kielicha widzę moją prześwietloną twarz, a 

nade mną krąg Drogi Mlecznej.

Ostatnią Hostię umierających przyjmuję do serca mego.

A tajemnicza ręka prowadzi mię, jak ufne ku nieznanym dalom dziecko - 

na dłoniach moich czuję nieme pocałunki - to krew się przesącza ze 

stygmatów.

Idę wśród gwiazd.


Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.