MINOTAUR



Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje

w kościelnym zmroczu lip  

a z rozsrebrzonych ołtarzy

sypał się kwiat - anielskich pełen twarzy 

a na powietrzu brzęczą złote roje.





I klęczeliśmy przed sobą oboje

i usta nasze spoiły się łzami

i nie było już świata przed nami 

i tylko jedna świętość: serce Twoje.





Ponad borami

krwawiło się zorze

i słychać szum!

tak chrzęszczą zbroje

lub do księżyca wzbierające morze,

a my słuchając, klęczymy oboje.





Potem - uniósłszy mą dłoń 

z licem płomiennym Ariadny

wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje,

a w głębi huczał Ten, co mrokiem władny

i pod kopyta zabrał serc oboje.





I po wykutej z brązu wężownicy

przez gąszcza maków i modre powoje

ciała nam złocił blask różanolicy

- to księżyc,

wschodząc - żegnał nas oboje.





Ale się jeszcze roztliło zarzewiem 

osamotnione w głębiach serce moje.

... Jeziora białym okryte modrzewiem

i gór dymiących napowietrzne zwoje.





Wir mię unosił do skalistej groty,

gdzie króle w złotych maskach i heroje;

przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty

- błyska mi oczu fosforycznych dwoje.





A były drżące, jak noc przed obłędem,

wicher w nich szalał, gniew i niepokoje.

Wbiłem miecz z rozpędem 

miedziana jękła pierś 

on błogosławił krwią swą

nas oboje:



- Ja

- duchy z głębin mroku

- wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje.

- Z gwiazd niedosiężnych

- umieram wyroku,

- aby rozpalić

- męką serc oboje.





Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu,

gdzie z pęknięć

płyną law czerwonych zdroje.

I gwiazdom śpiewam hymn

podobny dzwonu. 

A w dzwon ten bije śmierć.

Znów nas oboje

ja 

i Śmierć.


"Krzyż tedy zawdy nagotowany jest i wszędzie cię czeka.

Nie możesz go się uchronić, dokądkolwiek ucieczesz, bo gdziebyśkolwiek 

poszedł, samego siebie z sobą nosisz, a samego siebie zawdy najdziesz.

A jakoż ty inszej drogi szukasz, mimo tej królewskiej drogi, która jest 

drogą krzyża świętego?"

(Nieznany)



"I obejrzał się duch jasny na wołanie

dziecka i powracał leniwo po złotej fali,

wlekąc po niej końce skrzydeł obwisłych

ze smutku".

(Anhelli)



Już świt... Purpury są na niebie.

Już świt... Wciąż nocne straszą mary,

Sen to? czy zjaw? czy jakie czary?

dusza mogiłę własną grzebie.

Dusza ma blada z przerażenia,

jako te zimne mgły na polu,

dusza się lęka swego cienia -

ten cień - czerwony jak od bólu.

Ptaki się budzą - lecz ja słyszę -

coś w moim sercu łzami rosi -

W dół się przechylam, w wielką ciszę

serce się moje w dal unosi -

serce się moje w dal wydziera -

i już się stroi w kij pątniczy,

w kamienną czarkę łzy swe zbiera,

gdy będzie konać - Bóg policzy.

[Tylko mi nie płacz - nie łam dłoni

ze snów otrząśnij się złowrogich -

jest coś, co nas przed zgubą broni -

nas - i naszemu sercu drogich].

..............................

Już Anioł chodzi między mgłami

i je owiewa skrzydły swemi

i tak uświęca, że nie plami

ich pył, ni ciężar smętnej ziemi.

Jako przejrzyste senne morze

fioletem lśniące i błękitem

falują mgły te po przestworze

srebrzysto-jasnem, złotolitem.

Nagle się mienią na różowo,

jakby od szczęścia zapłonione -

tak przenajświętsza Cię Królowo,

maluje serce rozmodlone:

w złoto-zielonej mgieł obręczy

ognista róża lśni szkarłatem,

rozwiewa skrzydła ponad światem -

raczej na światów gdzieś przełęczy.

Drzewa jak wyspy koralowe

zaczarowane, niepojęte -

obłoki, jak kadzidło święte,

czerwone wewnątrz i lilowe.



Słychać za szybą tuż brzęczenie -

to motyl rwie się do swobody -

leć - i poleciał na ogrody -

leć - i nieś słońcu pozdrowienie...

Słońce! Ty jesteś ziemi królem -

Boże! Ty jesteś świata słońcem -

Duszo! Ty jesteś bóstwa gońcem -

Serce! Ty jedno - wiecznym bólem...