MINOTAUR



Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje

w kościelnym zmroczu lip  

a z rozsrebrzonych ołtarzy

sypał się kwiat - anielskich pełen twarzy 

a na powietrzu brzęczą złote roje.





I klęczeliśmy przed sobą oboje

i usta nasze spoiły się łzami

i nie było już świata przed nami 

i tylko jedna świętość: serce Twoje.





Ponad borami

krwawiło się zorze

i słychać szum!

tak chrzęszczą zbroje

lub do księżyca wzbierające morze,

a my słuchając, klęczymy oboje.





Potem - uniósłszy mą dłoń 

z licem płomiennym Ariadny

wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje,

a w głębi huczał Ten, co mrokiem władny

i pod kopyta zabrał serc oboje.





I po wykutej z brązu wężownicy

przez gąszcza maków i modre powoje

ciała nam złocił blask różanolicy

- to księżyc,

wschodząc - żegnał nas oboje.





Ale się jeszcze roztliło zarzewiem 

osamotnione w głębiach serce moje.

... Jeziora białym okryte modrzewiem

i gór dymiących napowietrzne zwoje.





Wir mię unosił do skalistej groty,

gdzie króle w złotych maskach i heroje;

przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty

- błyska mi oczu fosforycznych dwoje.





A były drżące, jak noc przed obłędem,

wicher w nich szalał, gniew i niepokoje.

Wbiłem miecz z rozpędem 

miedziana jękła pierś 

on błogosławił krwią swą

nas oboje:



- Ja

- duchy z głębin mroku

- wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje.

- Z gwiazd niedosiężnych

- umieram wyroku,

- aby rozpalić

- męką serc oboje.





Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu,

gdzie z pęknięć

płyną law czerwonych zdroje.

I gwiazdom śpiewam hymn

podobny dzwonu. 

A w dzwon ten bije śmierć.

Znów nas oboje

ja 

i Śmierć.


Idę wśród gwiazd - i snów mych trybularzem

zimne stęgłe płanety rozżarzam w ognia kościoły. 



       Słowiki nucą radośnie,

       by umrzeć w marzeń wiośnie -

       ze swą kochanką wśród kwiatów

       błądzić na przełęczy światów.



Płomień wybucha, szaleje - nad uczuć krwawym ołtarzem,

w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły. 



       Ja Cię powiodę, mój młody

       witeziu, na lepsze - na krwawsze gody:

       Twój okręt wśród mgieł i zawiei

       w kraj zórz popłynie Medei -

       a tam w głębinach jej oczy -

       zapomnisz, że krew dziatek broczy. 



Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem

w królewskich szatach - do uczty wesołej! 



       Ścigajmy lśniące

       komet hurysy -

       a jako lampy mdlejące

       oświetlą nam miesiące

       grobów cyprysy.

       Z morza wyłowim barweny -

       Tęczową śmierć Heliosa -

       wam oddam bogów niebiosa -

       mnie zamek martwej Gehenny. 



Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni -

sam jestem - w mroku się kłębią złe oczy Erynij - 



       ktoś ze mną czuwa -

       ha, z gór się osuwa

       czarny lodozwał -

       sumienie!