MINOTAUR



Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje

w kościelnym zmroczu lip  

a z rozsrebrzonych ołtarzy

sypał się kwiat - anielskich pełen twarzy 

a na powietrzu brzęczą złote roje.





I klęczeliśmy przed sobą oboje

i usta nasze spoiły się łzami

i nie było już świata przed nami 

i tylko jedna świętość: serce Twoje.





Ponad borami

krwawiło się zorze

i słychać szum!

tak chrzęszczą zbroje

lub do księżyca wzbierające morze,

a my słuchając, klęczymy oboje.





Potem - uniósłszy mą dłoń 

z licem płomiennym Ariadny

wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje,

a w głębi huczał Ten, co mrokiem władny

i pod kopyta zabrał serc oboje.





I po wykutej z brązu wężownicy

przez gąszcza maków i modre powoje

ciała nam złocił blask różanolicy

- to księżyc,

wschodząc - żegnał nas oboje.





Ale się jeszcze roztliło zarzewiem 

osamotnione w głębiach serce moje.

... Jeziora białym okryte modrzewiem

i gór dymiących napowietrzne zwoje.





Wir mię unosił do skalistej groty,

gdzie króle w złotych maskach i heroje;

przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty

- błyska mi oczu fosforycznych dwoje.





A były drżące, jak noc przed obłędem,

wicher w nich szalał, gniew i niepokoje.

Wbiłem miecz z rozpędem 

miedziana jękła pierś 

on błogosławił krwią swą

nas oboje:



- Ja

- duchy z głębin mroku

- wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje.

- Z gwiazd niedosiężnych

- umieram wyroku,

- aby rozpalić

- męką serc oboje.





Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu,

gdzie z pęknięć

płyną law czerwonych zdroje.

I gwiazdom śpiewam hymn

podobny dzwonu. 

A w dzwon ten bije śmierć.

Znów nas oboje

ja 

i Śmierć.


Kwiaty pną się tęczowe wśród kościołów milczących -

rosa w czarach się zbiera - kryształowych i lśniących.

Na szafirów ocean księżyc złoty wypłynął,

jęk się ozwał derkacza i za lasem gdzieś ginął.

Grają chóry aniołów - nie, to w sennych szuwarach -

korowody mar płyną - niosą ciało na marach.

I wstecz za się spojrzałem - na czarne kurhany,

lico widzę przecudne Pani mi nie znan?j.

"Czy pamiętasz? jak przy kolumnie Memnona

ty mię wziąłeś kapłankę w królewskie ramiona?"

- Ja Cię nie znam. -

            "Z dolin Hiamawatu

uniosłeś mię - zapach błękitnego kwiatu".

- Nie pomnę. -

            "A w czarnej Tartaryi

tyś mię nawrócił rycerz - do imienia Maryi".

- Nie wiem. -

            "I jeszcze - ujrzałeś na balu

moje oczy - szafiry - stopione w opalu".

- I łódź moja płynęła w te zamarzłe morza -

dziś dbam więcej o rosę karmicielkę zboża,

niźli sny szczęścia. 

W chmurach żarzą się łyśnice,

jak pożar spalający wysp mych czarownicę.

- Przebacz! szepce mi jabłoń kwietna przetowłosa -

- przebacz nam! szepcą niwy, gwiazdy i niebiosa.