Żyje we mnie jakiś głuchy płacz- jakiś szloch i płacz żyją we mnie-

niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych kropel tajny jęk.

Ach, to pewno przez zbójców zamkniona ze złotymi włosami królewna,

(kasztelanka lub może pasterka)- z pól słonecznych, zielonych porwana,

zapomniana i w grocie zamknięta i na ostrych się głazach krwawiąca,

złotowłosa mej duszy królewna.

Łzy jej płyną jak zimne opale- łzy jej płyną wśród nocy bez końca

i w kryształy się lodów zwisają- w zamyślenia wiszące kryształy.

Raz przypełznął ze szmerem do groty- wąż kusiciel tych głuchych 

podziemi,

usta chciwie przyłożył do zdroju, lecz się wzdrygnął przed blaskiem 

nieznanym.

A wtem ujrzał w szafirach królewnę- i swe oczy głębokie, zielone-

swoje oczy widzące w ciemnościach utkwił w bladą płaczącą królewnę-

i mądrymi oczyma pocieszał i prowadził ją w otchłań głęboką-

fosforycznie oczyma przyświecał- i prowadził ją w otchłań głęboko.

Aż pod ręką skrwawioną, co szuka w mroku oparcia,

grać poczęły jak dzwony bólów zamarzłych kryształy:

chór wyklętych pielgrzymów nuci pieśń grobu świętego,

tarcze błyskają, miecze - wśród kolumn czarnych bazaltu- wstają z

grobów olbrzymy- szał rozpędzonych rumaków

niesie ich w ogniach kłębiących przed gniewny w piorunach Majestat.

Nagle śpiewy zamilkły- głucha rozwarła się otchłań-

widać wśród ścian obślisgłych mgłą wirujące jezioro.

I na zwilgłym grobowcu drżąca spoczęła królewna,

w otchłań patrzy bezgwiezdną- w świątyń zagasłych jezioro.

Wtem ją mocne ramiona objęły w krzyku bezdzwięcznym

i uniosły nad otchłań skrzydeł sześcioro

i ujrzała cudowną w blasku miesięcznym- twarz Lucifera.


KAIN



Wyszła mi z boru w złocie warkoczy

z twarzą indyjskiej Bogarodzicy

w błękitnych iskrach  w srebrnej przeźroczy 

nadksiężycowej wiesczczka świątnicy...

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.



Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,

jak Samum, gdy się wichrami rozuzda 

tak we mnie otchłań gwiazdami przetkana

leciała w państwo słoneczne Ormuzda.



Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.

Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,

zdradny labirynt ni królewskie ramię 

miłość zwycięży wszystko wszystko złamie 

ale nie miłość druga do pasterza.



Wiec Śmierć przyzwałem i śmierć odtąd żyje 

i wszechświat cały grobowcem przywarła 

czuje mdły powiew

w oczeretach gnije 

z tęsknoty u nóg mych umarła.



Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos 

nad śniącą rzeką schyliły się drzewa 

wiatr cicho płacze ptak mogilny śpiewa 

to los mój los!...

głębiny tajne pruć 

milczenia głuche mącić 

jako stracona lódź

od brzegu się odtrącić 

mieć gwiazdy gwiazdy rzucić 

i tylko piosnkę nucić

to los mój los!...