Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.


Z głębiny serca ku Tobie wzywam, Panie,

Z pomroku duszy, gdzie się kryje płaz -

Łzy mi się cisną i tworzą wyznanie,

Jakie się w życia składu tylko raz



I tylko Tobie... Czy mnie słyszysz, Panie?

Otom zbłąkany wśród piasków pustyni:

Pożar zwątpienia pali głowę mą,

Wicher goryczy serce wyschłym czyni -



A znikąd rosy - chybam zroszon łzą,

W której się mieści cały ból pustyni.

Dokoła ciągną wyjące szakale

Stadami węsząc samicę lub żer -



Gdy je usłyszę - moich łez opale

W twardy i ostry kamienieją żwir

I głazy ciskam...

Lecz teraz noc jest - i przez gwiazd milczenie



Przemawia do mnie Wiekuisty Duch -

Jemu odsłonię duszy swej zmęczenie -

On stworzy we mnie życiodajny ruch -

On mnie roztopi w błękitów milczenie.



Byłeś mi hojny - Tyś mi jak z kryształu

Serca dał bratnie - iście boski dar -

I topór czynu i wicher zapału,

Który me żagle pędził w słońca żar -



I marzeń garstkę z tęczy i kryształu

Długo płynąłem w mych wierzeń bezmiary,

Lecz coraz gęstszy wlókł się za mną cień -

Aż słońce zgasło - lodowate mary



Wpiły się w serce - i słuchały drżeń -

O jak okropne są te trzy wymiary!

Orkan uderzył, gdy żagle przegniły,

Zrdzewiała kotew i złamał się ster -



Na brzeg mnie pusty fale wyrzuciły

Do monotonnych Rezygnacji sfer,

Gdzie w kółko błądzę, tracąc resztę siły.

Ach, błądzę - błądzę z bezmierną rozpaczą,



Rwąc się do słońca i błękitu mórz -

Złowrogie kruki nad mą głową kraczą:

"Mgły są wieczyste, już nie będzie zórz -

Nigdy już słońca dusze nie zobaczą!"



Ach, wówczas myślę (niechaj to bluźnierstwo

Ciebie nie dojdzie! ), żeś Ty nie jest Bóg,

Ale ohydne natury szalbierstwo,

Co nas wywodzi za instynktów próg,



Aby porzucić na ból i bluźnierstwo.

Lecz skąd się biorą nadziemskie tęsknoty

I wizje światów, jakich nie ma tu?

Przez każdą duszę płynie strumień złoty,



Niosąc nadzieję anielskiego chrztu

I piór przyrostu na miejscach brzydoty

Jest kraj, gdzie krążą w cudownej symfonii

Duchy od ziemskich oderwane gniazd -



I to, co tutaj umarło w agonii -

Tam - wśród zamieci różnobarwnych gwiazd

Wciela się światłem - grą - tęczą symfonii.

Lecz znowu czuję - tej nieskończoności



Ująć nie zdoła ni rozum, ni lot!

Wszak również bezmiar widzimy w mglistości,

I gwiazdy wabią na topieli błot -

Czymże ja wieczne wśród przemian wieczności?



"Jednego tylko - jednego potrzeba -

(To ty, o Panie? boski Mistrzu mój?)

Duch Pocieszyciel da wam mądrość z nieba,

A Jam serc waszych utajony zdrój -

Napój wieczysty, którego wam trzeba"



O prawda, prawda - mój najświętszy Panie -

Bez Twej miłości jest mi pusty świat

I żadne z światem nie łączy wiązanie,

Nie nęci człowiek, gwiazda ani kwiat -

O miłość Twoją błagam Ciebie, Panie!