Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.


Patrz, mój synu - kry płyną wśród bezbrzeżnej rzeki -

nad nią drzewa z gałęzi obcięte - kaleki.

Patrz, mój synu - nie wody szumią, lecz pacierze -

nie kry płyną - lecz z sztandarów obdarci rycerze.

Nie kamienie - ale maski tam grabarzy -

nie jodłowych lasów drżenie -

lecz śpiew budzonych pod ziemią cmentarzy.

Nie sierpy dzwonią - ale noże -

nie mgły czernią - ale się wali na nas czarne morze.



Nie myśl, że Bóg nas rzucił wśród powodzi,

jako szczenięta. Przy Tobie dwa duchy dziewicze -

jedna Cię umarłego położy na znicze,

a druga Cię, jak matka na nowo odrodzi.



Jest Bóg maluczkich i tryumfatorów -

Bóg tajemnic nad niebem Twej duszy

i Bóg trzeci - okropny - Bóg pozorów -

i On hufcem najedzie i pod kopytami skruszy.



Ja stary umrę - a umarli rządzą

w ogrójcach życia, jako pasieczniki -

ptaki nie mają dróg - lecz nie błądzą -

dusza ma własne gwiazdy i tajniki -

a teraz idź, witeziu.