Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.


Banzaj! krzykli Japończycy -

banzaj! lecą z góry -

Nippon! odrykły armaty,

grzmiąc ogniem jak z chmury.

Cariu! chrapnęli im z fortów

ukryci Moskale,

tam nagie prostytutki

klęczą we krwi i w kale.

Banzaj! jakby zawierucha

walczącej Jutrzenki -

wtem ostrokół - mina wybucha -

grzmią armaty - muzyka i jęki.

Banzaj! na bagnety!

(jest wśród bogów umarły...)

- Ura! my carskie karniety,

my giganty! - Niebiosa się zwarły!

ciał kurhany wyrosły od ziemi,

dymy rude rozpełzły jak węże -

dżdżą szrapnele łzami krwawemi,

kruki lecą i chrzęszczą oręże.

Wtem kolczaste olbrzymie wądoły -

i wzerwała się ziemia trzęsąca -

strute gazy, granaty, popioły -

żar zabójczy umarłego słońca.

Armat błyszczy tysiące na wzgórzach,

jak w noc letnią sobótek ogniki,

niebo czarne w rozdarciu i w chmurach -

milkną straszne wyjące okrzyki.



Księżyc wzeszedł nad mroczne wąwozy

i nad lasy ograbione z liści -

dymi krew - jak w świątyniach Grozy -

błądzą w cieniach duchowie wieczyści