Kto przepłynął Marolę - tego śmierć już nie trwoży,

Tak śpiewają morskie lwy - marynarze.

Czarne skały się piętrzą wśród błękitnych bezdroży,

jak zębate mury piekieł i straże.



Tam, gdzie jutrznia się krwawi rozplotami swych włosów

płyną fale jak hymny Homera -

lecz wał jeden już dyszy - i już sięga niebiosów,

pod nim przepaść się aż do dna rozwiera -



i jak harpia zielona - szpony mając wzdłuż ciała,

chwilę wzdęty jak lodowiec - zawisnął

i runąwszy na skałę, co mlekiem pobielała,



ryknął - zszalał - chmurami wytrysnął.

Żółte węże rozpełzły - i przez śnieżne brną pola,

a już łeb swój potworny wychynęła Marola.


Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.