Kto przepłynął Marolę - tego śmierć już nie trwoży,

Tak śpiewają morskie lwy - marynarze.

Czarne skały się piętrzą wśród błękitnych bezdroży,

jak zębate mury piekieł i straże.



Tam, gdzie jutrznia się krwawi rozplotami swych włosów

płyną fale jak hymny Homera -

lecz wał jeden już dyszy - i już sięga niebiosów,

pod nim przepaść się aż do dna rozwiera -



i jak harpia zielona - szpony mając wzdłuż ciała,

chwilę wzdęty jak lodowiec - zawisnął

i runąwszy na skałę, co mlekiem pobielała,



ryknął - zszalał - chmurami wytrysnął.

Żółte węże rozpełzły - i przez śnieżne brną pola,

a już łeb swój potworny wychynęła Marola.


Tak jestem szczęśliw, jak Chrystus nad krzyżem -

a tak samotny, jak duch, kiedy tworzy;

a tak na drodze - jak archanioł boży -

a tak ogromny - jakby grany śpiżem!

Z rąk moich płyną ziemi utworzenia,

choć jedna tylko gwiazda w mroku ze mną...

Wmyślony jestem w górę mych świateł tajemną,

gdzie mówią wokół Bracia wśród milczenia.

Jestem zaiste Moczar niepojęty

i życie moje - to czartów bezdroże;

jestem Czarodziej w lasach, trochę święty,

i z pni prawiecznych wydobywam zorze.

Mam ja wyklętą mądrość niewidomą -

me imię jest: omnis Homo!