Kto przepłynął Marolę - tego śmierć już nie trwoży,

Tak śpiewają morskie lwy - marynarze.

Czarne skały się piętrzą wśród błękitnych bezdroży,

jak zębate mury piekieł i straże.



Tam, gdzie jutrznia się krwawi rozplotami swych włosów

płyną fale jak hymny Homera -

lecz wał jeden już dyszy - i już sięga niebiosów,

pod nim przepaść się aż do dna rozwiera -



i jak harpia zielona - szpony mając wzdłuż ciała,

chwilę wzdęty jak lodowiec - zawisnął

i runąwszy na skałę, co mlekiem pobielała,



ryknął - zszalał - chmurami wytrysnął.

Żółte węże rozpełzły - i przez śnieżne brną pola,

a już łeb swój potworny wychynęła Marola.


W mroku nocnym Orion świeci

olbrzymowi tatrzańskiemu -

mój duch tam - za morza leci

w kraj złotego Chryzantemu:

tam jest mężnych lud rycerzy,

którym milsza śmierć niż plama -

tam - znad strojnych w laur wybrzeży

błyszczy wulkan Fużijama.

Tam mądrość Indii zasiewa

miłość dla zwierząt i boru,

tam wolnym ludziom ptak śpiewa

i wichr - znad morza przestworu.



Gdy portugalskie zakony

i czarne sługi Lojoli,

mówiąc: "Chrystus umęczony" -

wiedli was w łańcuch niewoli

jak tygrysy w ciemnym gniewie,

kiedy im się wzrok rozjarzy -

poszarpaliście handlarzy,

co przy Martwym stali drzewie.

Trupy na milę od brzegu

("bo chrześcianin niewart ziemi!")

grzebane są w morskim śniegu

pod falami burzliwemi.



Płynęły Rosjan okręty

nakarmiać wami rekiny -

lecz wy - jak u Salaminy

pogrążacie ich w odmęty.

I oto z Lachów soldaty,

z ciał niosąc dla sępów żery,

idą po śmierć z rąk Azjaty,

lub po hańbę Somo-Sierry!

w błysku ognia staniemy wśród kul

i w kajdanach - będziemy zabijać -

o, niech krwawy tak zamroczy ból,

aby kule mogły was - omijać.

Nam każą licemierniki

moskiewskie wielbić sztandary -

wspomnijcie matek okrzyki,

gdy Praga buchnęła w pożary!



Xiędza wieźli przed frontem żołnierzy,

na kibitce wieźli związanego -

każdy siepacz go knutem uderzy,

on - podobien do krza różanego!

Po tysiącu knutów był złamany,

a po trzech tysiącach był u Boga -

lecz tysięcy sześć był rozkaz dany -

car Mikołaj bił martwego wroga!



Nam Sybir kości wybiela,

u stóp zgaszonego Znicza,

pomnik rdzawy stoi Wieszatiela

przed Matką, co łzy nam oblicza.

O, błogosławim my caru

ha bój z krainą Jutrzenki -

gdyby usłyszał te jęki

z czarnego wznoszące się jaru -

to jak w grobowiec Timura

uderzyłby grom wśród meczetu

i wiodłaby ludy ta chmura,

jako gwiazda Nazaretu!