["... żelazny posąg z kolcami do wewnątrz, w którym zamykano przestępcę"... ]



Coś w mym sercu dziko pęka -

w dzwon uderza ciemna Groza -

i kolczata dusi ręka -

to Madonna Dolorosa.

W snów mistycznych mym ogrodzie

drga konwulsją Lilia - Roza,

zamrożona lśni mimoza,

a w piekielnym tortur chłodzie

każdą żyłkę w niej przebodzie

Pani królestw - Dolorosa.

Idzie święta w aureoli

z dzieciątkiem na ręku zmarłem -

źrenice puste rozwarłem,

czując, że nic już nie boli.


Tak jestem szczęśliw, jak Chrystus nad krzyżem -

a tak samotny, jak duch, kiedy tworzy;

a tak na drodze - jak archanioł boży -

a tak ogromny - jakby grany śpiżem!

Z rąk moich płyną ziemi utworzenia,

choć jedna tylko gwiazda w mroku ze mną...

Wmyślony jestem w górę mych świateł tajemną,

gdzie mówią wokół Bracia wśród milczenia.

Jestem zaiste Moczar niepojęty

i życie moje - to czartów bezdroże;

jestem Czarodziej w lasach, trochę święty,

i z pni prawiecznych wydobywam zorze.

Mam ja wyklętą mądrość niewidomą -

me imię jest: omnis Homo!