Szumi wicher - płacze, w gałęziach jodłowych -

dokądże mnie wiodą bogunki żałobne?

- Poprzez góry, morza - przez wulkanów jamy

powiedziem braciszka na trójsen głęboki.

W pierwszym śnie on wyśni lico ukochanej

i będzie z nią płynął po złotych jeziorach;

a w drugim śnie bory, pałace wysokie,

miesiące czerwone i serce Chrystusa;

a w trzecim: głębokie groty lazurowe

i gwiazdy grające - i że jest - szczęśliwy!



O siostry żałobne - czemuż mię niesiecie

w zimne kurytarze nad stojącą wodą?

Ale nie odrzekły - twarz mi zakrywają

i grają i łkają na czarownym flecie.


Purpurowe ciepłe słońce

zapadało w morza toń,

śląc w bezmiary złote gońce,

co pieściły moją skroń;

a ja leżę rozmarzona,

zasłuchana w szmery fal -

w głębiach płacze, w głębiach kona

miłość moja, duma, żal.

Oh, te czarne skał diamenty

poszarpały stopy me -

płyną dni me, jak okręty,

w coraz gęstszą zimną mgłę.

Wtem zadrżałam: w boskiej krasie

stał przede mną bóg -

tęcza była mu przy pasie,

księżyc obok nóg.



Jego oczy dwa szafiry

w ciemni moich grot -

szał mistyczny płynął z liry -

orłów gwiezdnych lot.

I ujrzałam w kolumnadzie

marmurowy dwór - -

ale cień się czarny kładzie

ode mnie - jak z chmur.

I poślubił moje łono

pośród Mlecznych Dróg -

tę pieśń mroków potępioną,

mocniejszą - niż bóg.

I on zgasnął - a ja płynę

z trupem u mych łon -

a pod łodzią mam głębinę,

gdzie gwiazd leci szron.

Wiem: przedrzekły mi Charyty,

iż przy dźwięku harf

Horus wzejdzie - syn kobi?ty,

już pogromca larw.