Ruinom podobne serce moje - ruinom ogromnym i bezkształtnym.

Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w 

gwiazdy.

Orionie - bracie mój - w purpurowym zarzewiu wulkanów czytający księgę 

przeznaczeń -

i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał -

i Ty, łamiąca dłonie Kassjopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo - 

miłość -

i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni -

i Ty, Liro - i Ty, Orle - i Ty najbliższa nam grzywo Centaura -

- - o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistemu Sercu! wzmocnijcie 

chlebem aniołów mnie - najciemniejszego z tułaczów po otchłani.





Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi - dziewice, niewinniejsze od 

lilij - młodzieńcy, dzielniejsi od posągów - rozżarzcie serce moje w 

trybularz wonności.

I wy, Geniusze, tworzący wszechład - ogień - wodę - powietrze i ziemię - 

eter - gwiazdy i przeznaczenie gwiazd - świeczniki boże siedmioramienne -

 skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień.





Aniołowie - otom dzwon zaryty w piasku, - na wysokich górach postawcie 

mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował 

Ducha Pocieszyciela.

O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku - poryte wąwozami 

cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą - pełne więzień i klatek na 

potwory, łańcuchów - pordzewiałych od krwi i od łez -

- - Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych -

handlarze brązu rozkopują łono moje -

niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty -

dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej -

lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem -

i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien -

a niebiosa rozwinęły się nade mną jako szafirowe żagle.





O przedwieczne rodzeństwo - aniołowie, geniusze i święci - dźwignijcie 

księżyc z fali morza zamarzłego - niechaj cyprysy moje napełni szmerami 

proroctw.





W ciemności schodzi duch mój - w ciemności roztęczone od szronu 

gwiazd - łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki 

strącane są w głuche jeziora - a w fosforycznych grotach ucztują widma 

potępionych.





Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną 

szeleszcząc ku bezdennym wirom - nad mglistym wyżłobionym lejem 

Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży 

latarnia.

Stało się -

zapadły pode mną niebiosa - kępa kwiatów pod stopą kamiennego 

olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła.

A nad głębiami Duch - gasi gwiazdy - i rozżarza wizje, świetniejsze od 

gwiazd.


Godzina moja się zbliża

i otaczają ciemności -

już wyschły źródła miłości

i w płomiennej męce krzyża

serce wciąż głębiej się zniża,

wciąż głębiej w nim rany rozdzieram -

i żyję, by czuć, że umieram.



Na fali czystym błękicie

łódź moja płynie w wygnanie -

i widzę zorzy świtanie -

i widzę loch mój w granicie -

oh, ręce moje otnijcie,

gdyż bramę Grozy rozwieram -

On rzekł mi: ja w Tobie - umieram.



Nade mną złote łabędzie

rozbłękitniają się w hymny -

a w głębi widzę gad zimny,

i oczy krwawe - w obłędzie -

i ktoś mi szepce: - ja wszędzie

za twoim sercem się wdzieram -

ja mrok - ja śmierć - ja Bóg - nie umieram.



O wy, kratery wulkanów,

zamarzłym ogniem zionące -

o, moje róże więdnące,

wśród czarnej mgły oceanów -

o niedolo mych peanów,

w których się Boga wypieram,

a stopy zimne całując, umieram.



Słowiku, co ożywiasz gaje

w pustyniach mojego łona -

ach, jakże serce me kona

ach, jakiej męki doznaję -

paląc w płomieniach swe raje -

na lichej kolumnie się wspieram -

z nią padam - i łkam - i umieram.



Z Twych rąk mi płyną ulżenia,

gdy krwią swą rosisz me lico -

lecz doli mej tajemnicą

zamknięta w grodzie płomienia!

gdzie tak mnie trapią cierpienia

i tyle szturmów odpieram,

żeć zamek zdam - bo umieram.



Oto jak cień się przekradać

pod murem rajskich ogrodów -

w ogniu się paląc wśród lodów -

mieć Cię - a nie posiadać -

zdobyć - ukochać - postradać -

to człowiek - z niego się wydzieram

- daremnie! daremnie żyję i umieram.