Ruinom podobne serce moje - ruinom ogromnym i bezkształtnym.

Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w 

gwiazdy.

Orionie - bracie mój - w purpurowym zarzewiu wulkanów czytający księgę 

przeznaczeń -

i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał -

i Ty, łamiąca dłonie Kassjopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo - 

miłość -

i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni -

i Ty, Liro - i Ty, Orle - i Ty najbliższa nam grzywo Centaura -

- - o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistemu Sercu! wzmocnijcie 

chlebem aniołów mnie - najciemniejszego z tułaczów po otchłani.





Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi - dziewice, niewinniejsze od 

lilij - młodzieńcy, dzielniejsi od posągów - rozżarzcie serce moje w 

trybularz wonności.

I wy, Geniusze, tworzący wszechład - ogień - wodę - powietrze i ziemię - 

eter - gwiazdy i przeznaczenie gwiazd - świeczniki boże siedmioramienne -

 skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień.





Aniołowie - otom dzwon zaryty w piasku, - na wysokich górach postawcie 

mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował 

Ducha Pocieszyciela.

O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku - poryte wąwozami 

cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą - pełne więzień i klatek na 

potwory, łańcuchów - pordzewiałych od krwi i od łez -

- - Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych -

handlarze brązu rozkopują łono moje -

niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty -

dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej -

lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem -

i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien -

a niebiosa rozwinęły się nade mną jako szafirowe żagle.





O przedwieczne rodzeństwo - aniołowie, geniusze i święci - dźwignijcie 

księżyc z fali morza zamarzłego - niechaj cyprysy moje napełni szmerami 

proroctw.





W ciemności schodzi duch mój - w ciemności roztęczone od szronu 

gwiazd - łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki 

strącane są w głuche jeziora - a w fosforycznych grotach ucztują widma 

potępionych.





Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną 

szeleszcząc ku bezdennym wirom - nad mglistym wyżłobionym lejem 

Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży 

latarnia.

Stało się -

zapadły pode mną niebiosa - kępa kwiatów pod stopą kamiennego 

olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła.

A nad głębiami Duch - gasi gwiazdy - i rozżarza wizje, świetniejsze od 

gwiazd.


Oh, brylantowe iskry na czarnym szafirze

niebiosów - oh, serca mojego łabędzie...

grobowce straszą mnie, cyprysy w kirze,

a jego nie ma, nie będzie...

Lira mi pękła na grani ołtarza

gdybym chciała serce wypłakać swym śpiewem,

Na górach pali się wulkanów żarza,

jak kiedy leżał rozbitek pod drzewem.

W brązowej twarzy, okolonej mrokiem,

paliły się oczy straszliwe:

skrzydlate słońca gdzieś w jarze głębokim,

dumne, szalone, złe a razem tkliwe.

Raz - kiedy Centaur konał z mego noża -

(poznaję teraz - kara boża...)



Agralu! owoś pędził obłąkany

po kamienistych puszczach i uroczną pieśnią

zakląłeś gwiazdy, Kocytu szatany,

abym ja była z tych, co w mękach nie śnią,

powieki mając kleszczami obcięte -

dni moje - jako trawy zżęte....

Bóg mi się zjawiał w czerwonym piorunie,

za miłość moją darząc tron z niebiosów -

lecz jam wolała wśród lilij i wrzosów

słuchać rapsodu na śpiżowej strunie:

noc - pożar - wyrżnięte narody

i obłąkane widziadłem dziewice...



Leciały do mnie duchów korowody

za swą królowę biorąc - Osmętnicę;

więc czarodziejskie tworzyłam im raje -

kwieciste, wonne zapomnień ruczaje.



Był zmierzch. A na dnie groty gwiazdy się w jeziorze

złociły, jak połamane w hieroglif miesiące -

on - na samotnej skale, wychodzącej w morze

płakał - i słowa rzucał gorejące -

krzyk przeraźliwy, niby orła w klatce -

wnętrza zadrgały we mnie - a już w matce.

...Płyń! do ojczyzny tęsknisz pewnie -

płyń! ...nogi całowałam rzewnie.

Z wichrem poleciał w burzliwej zawiei

straszydła ścigać i lądy nieznane,

Fal słucham morskich, zapatrzona w pianę,

jako w trujący blady kwiat nadziei.



O ty, co zimne okrążasz padoły

samotny ogniu! w zagrobowej ciszy

siejący marzeń srebrnych asfodele -

oto ofiarne ci składam jemioły -

powiedz tej Mocy, która serc nie słyszy,

że tak się zetli, jak serce - w popiele...