Ruinom podobne serce moje - ruinom ogromnym i bezkształtnym.

Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w 

gwiazdy.

Orionie - bracie mój - w purpurowym zarzewiu wulkanów czytający księgę 

przeznaczeń -

i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał -

i Ty, łamiąca dłonie Kassjopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo - 

miłość -

i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni -

i Ty, Liro - i Ty, Orle - i Ty najbliższa nam grzywo Centaura -

- - o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistemu Sercu! wzmocnijcie 

chlebem aniołów mnie - najciemniejszego z tułaczów po otchłani.





Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi - dziewice, niewinniejsze od 

lilij - młodzieńcy, dzielniejsi od posągów - rozżarzcie serce moje w 

trybularz wonności.

I wy, Geniusze, tworzący wszechład - ogień - wodę - powietrze i ziemię - 

eter - gwiazdy i przeznaczenie gwiazd - świeczniki boże siedmioramienne -

 skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień.





Aniołowie - otom dzwon zaryty w piasku, - na wysokich górach postawcie 

mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował 

Ducha Pocieszyciela.

O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku - poryte wąwozami 

cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą - pełne więzień i klatek na 

potwory, łańcuchów - pordzewiałych od krwi i od łez -

- - Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych -

handlarze brązu rozkopują łono moje -

niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty -

dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej -

lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem -

i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien -

a niebiosa rozwinęły się nade mną jako szafirowe żagle.





O przedwieczne rodzeństwo - aniołowie, geniusze i święci - dźwignijcie 

księżyc z fali morza zamarzłego - niechaj cyprysy moje napełni szmerami 

proroctw.





W ciemności schodzi duch mój - w ciemności roztęczone od szronu 

gwiazd - łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki 

strącane są w głuche jeziora - a w fosforycznych grotach ucztują widma 

potępionych.





Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną 

szeleszcząc ku bezdennym wirom - nad mglistym wyżłobionym lejem 

Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży 

latarnia.

Stało się -

zapadły pode mną niebiosa - kępa kwiatów pod stopą kamiennego 

olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła.

A nad głębiami Duch - gasi gwiazdy - i rozżarza wizje, świetniejsze od 

gwiazd.


KAIN



Wyszła mi z boru w złocie warkoczy

z twarzą indyjskiej Bogarodzicy

w błękitnych iskrach  w srebrnej przeźroczy 

nadksiężycowej wiesczczka świątnicy...

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.



Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,

jak Samum, gdy się wichrami rozuzda 

tak we mnie otchłań gwiazdami przetkana

leciała w państwo słoneczne Ormuzda.



Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.

Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,

zdradny labirynt ni królewskie ramię 

miłość zwycięży wszystko wszystko złamie 

ale nie miłość druga do pasterza.



Wiec Śmierć przyzwałem i śmierć odtąd żyje 

i wszechświat cały grobowcem przywarła 

czuje mdły powiew

w oczeretach gnije 

z tęsknoty u nóg mych umarła.



Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos 

nad śniącą rzeką schyliły się drzewa 

wiatr cicho płacze ptak mogilny śpiewa 

to los mój los!...

głębiny tajne pruć 

milczenia głuche mącić 

jako stracona lódź

od brzegu się odtrącić 

mieć gwiazdy gwiazdy rzucić 

i tylko piosnkę nucić

to los mój los!...