Ruinom podobne serce moje - ruinom ogromnym i bezkształtnym.

Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w 

gwiazdy.

Orionie - bracie mój - w purpurowym zarzewiu wulkanów czytający księgę 

przeznaczeń -

i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał -

i Ty, łamiąca dłonie Kassjopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo - 

miłość -

i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni -

i Ty, Liro - i Ty, Orle - i Ty najbliższa nam grzywo Centaura -

- - o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistemu Sercu! wzmocnijcie 

chlebem aniołów mnie - najciemniejszego z tułaczów po otchłani.





Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi - dziewice, niewinniejsze od 

lilij - młodzieńcy, dzielniejsi od posągów - rozżarzcie serce moje w 

trybularz wonności.

I wy, Geniusze, tworzący wszechład - ogień - wodę - powietrze i ziemię - 

eter - gwiazdy i przeznaczenie gwiazd - świeczniki boże siedmioramienne -

 skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień.





Aniołowie - otom dzwon zaryty w piasku, - na wysokich górach postawcie 

mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował 

Ducha Pocieszyciela.

O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku - poryte wąwozami 

cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą - pełne więzień i klatek na 

potwory, łańcuchów - pordzewiałych od krwi i od łez -

- - Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych -

handlarze brązu rozkopują łono moje -

niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty -

dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej -

lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem -

i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien -

a niebiosa rozwinęły się nade mną jako szafirowe żagle.





O przedwieczne rodzeństwo - aniołowie, geniusze i święci - dźwignijcie 

księżyc z fali morza zamarzłego - niechaj cyprysy moje napełni szmerami 

proroctw.





W ciemności schodzi duch mój - w ciemności roztęczone od szronu 

gwiazd - łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki 

strącane są w głuche jeziora - a w fosforycznych grotach ucztują widma 

potępionych.





Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną 

szeleszcząc ku bezdennym wirom - nad mglistym wyżłobionym lejem 

Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży 

latarnia.

Stało się -

zapadły pode mną niebiosa - kępa kwiatów pod stopą kamiennego 

olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła.

A nad głębiami Duch - gasi gwiazdy - i rozżarza wizje, świetniejsze od 

gwiazd.


W mroku nocnym Orion świeci

olbrzymowi tatrzańskiemu -

mój duch tam - za morza leci

w kraj złotego Chryzantemu:

tam jest mężnych lud rycerzy,

którym milsza śmierć niż plama -

tam - znad strojnych w laur wybrzeży

błyszczy wulkan Fużijama.

Tam mądrość Indii zasiewa

miłość dla zwierząt i boru,

tam wolnym ludziom ptak śpiewa

i wichr - znad morza przestworu.



Gdy portugalskie zakony

i czarne sługi Lojoli,

mówiąc: "Chrystus umęczony" -

wiedli was w łańcuch niewoli

jak tygrysy w ciemnym gniewie,

kiedy im się wzrok rozjarzy -

poszarpaliście handlarzy,

co przy Martwym stali drzewie.

Trupy na milę od brzegu

("bo chrześcianin niewart ziemi!")

grzebane są w morskim śniegu

pod falami burzliwemi.



Płynęły Rosjan okręty

nakarmiać wami rekiny -

lecz wy - jak u Salaminy

pogrążacie ich w odmęty.

I oto z Lachów soldaty,

z ciał niosąc dla sępów żery,

idą po śmierć z rąk Azjaty,

lub po hańbę Somo-Sierry!

w błysku ognia staniemy wśród kul

i w kajdanach - będziemy zabijać -

o, niech krwawy tak zamroczy ból,

aby kule mogły was - omijać.

Nam każą licemierniki

moskiewskie wielbić sztandary -

wspomnijcie matek okrzyki,

gdy Praga buchnęła w pożary!



Xiędza wieźli przed frontem żołnierzy,

na kibitce wieźli związanego -

każdy siepacz go knutem uderzy,

on - podobien do krza różanego!

Po tysiącu knutów był złamany,

a po trzech tysiącach był u Boga -

lecz tysięcy sześć był rozkaz dany -

car Mikołaj bił martwego wroga!



Nam Sybir kości wybiela,

u stóp zgaszonego Znicza,

pomnik rdzawy stoi Wieszatiela

przed Matką, co łzy nam oblicza.

O, błogosławim my caru

ha bój z krainą Jutrzenki -

gdyby usłyszał te jęki

z czarnego wznoszące się jaru -

to jak w grobowiec Timura

uderzyłby grom wśród meczetu

i wiodłaby ludy ta chmura,

jako gwiazda Nazaretu!