Tam - w noc gwiezdną wypłyniem! i będziem na falach

marzyć - nas dwoje; my Astarty

zbiegając świątyń - jak nurek na skałach rozdarty,

zaświecim perłą bólu w lesistych koralach.



Byłeś mi czarnym bóstwem, co krwi i ofiary

żąda, w roztęczy lśniąc się i opalach.

I Ty z Awernu przyzywałaś mary

i serca dumne ważyłaś na szalach.



Tam - w noc modrą - gdy fosforescencje

morza otoczą nas w pióra diamentów -

ziół księżycowych wypijem esencje

i jako ptaki z tonących okrętów

do tajemniczych wysp zlecim w ogrody,

pod berło Wieszczki cichej - wiecznie młodej.


Kto przepłynął Marolę - tego śmierć już nie trwoży,

Tak śpiewają morskie lwy - marynarze.

Czarne skały się piętrzą wśród błękitnych bezdroży,

jak zębate mury piekieł i straże.



Tam, gdzie jutrznia się krwawi rozplotami swych włosów

płyną fale jak hymny Homera -

lecz wał jeden już dyszy - i już sięga niebiosów,

pod nim przepaść się aż do dna rozwiera -



i jak harpia zielona - szpony mając wzdłuż ciała,

chwilę wzdęty jak lodowiec - zawisnął

i runąwszy na skałę, co mlekiem pobielała,



ryknął - zszalał - chmurami wytrysnął.

Żółte węże rozpełzły - i przez śnieżne brną pola,

a już łeb swój potworny wychynęła Marola.