Tam - w noc gwiezdną wypłyniem! i będziem na falach

marzyć - nas dwoje; my Astarty

zbiegając świątyń - jak nurek na skałach rozdarty,

zaświecim perłą bólu w lesistych koralach.



Byłeś mi czarnym bóstwem, co krwi i ofiary

żąda, w roztęczy lśniąc się i opalach.

I Ty z Awernu przyzywałaś mary

i serca dumne ważyłaś na szalach.



Tam - w noc modrą - gdy fosforescencje

morza otoczą nas w pióra diamentów -

ziół księżycowych wypijem esencje

i jako ptaki z tonących okrętów

do tajemniczych wysp zlecim w ogrody,

pod berło Wieszczki cichej - wiecznie młodej.


Ja trwam nad wieczność - i ból milionów

z moim się jednym nie równa bólem.

Ja wódz więzionych śmiercią legionów -

śmierć im zbłękitniam gwiazdy lazurem.

Poję rycerstwo harfy mej gniewem

i w burz piekielnych strącam otchłanie -

aż mgłą się staną - zimnym powiewem -

i tylko gwiazd mych lazur zostanie.



Na mojej drodze bory zaklęte -

bory-m roztrzaskał.

Na mojej drodze potok ryczący -

w otchłań zeszedłem.

Więził mię w lodach wulkan umarły -

wykułem słońce.

Nad gwiazdy-m leciał! Lecz kwiatek łzami

wyrył mi grób.