Oh, brylantowe iskry na czarnym szafirze

niebiosów - oh, serca mojego łabędzie...

grobowce straszą mnie, cyprysy w kirze,

a jego nie ma, nie będzie...

Lira mi pękła na grani ołtarza

gdybym chciała serce wypłakać swym śpiewem,

Na górach pali się wulkanów żarza,

jak kiedy leżał rozbitek pod drzewem.

W brązowej twarzy, okolonej mrokiem,

paliły się oczy straszliwe:

skrzydlate słońca gdzieś w jarze głębokim,

dumne, szalone, złe a razem tkliwe.

Raz - kiedy Centaur konał z mego noża -

(poznaję teraz - kara boża...)



Agralu! owoś pędził obłąkany

po kamienistych puszczach i uroczną pieśnią

zakląłeś gwiazdy, Kocytu szatany,

abym ja była z tych, co w mękach nie śnią,

powieki mając kleszczami obcięte -

dni moje - jako trawy zżęte....

Bóg mi się zjawiał w czerwonym piorunie,

za miłość moją darząc tron z niebiosów -

lecz jam wolała wśród lilij i wrzosów

słuchać rapsodu na śpiżowej strunie:

noc - pożar - wyrżnięte narody

i obłąkane widziadłem dziewice...



Leciały do mnie duchów korowody

za swą królowę biorąc - Osmętnicę;

więc czarodziejskie tworzyłam im raje -

kwieciste, wonne zapomnień ruczaje.



Był zmierzch. A na dnie groty gwiazdy się w jeziorze

złociły, jak połamane w hieroglif miesiące -

on - na samotnej skale, wychodzącej w morze

płakał - i słowa rzucał gorejące -

krzyk przeraźliwy, niby orła w klatce -

wnętrza zadrgały we mnie - a już w matce.

...Płyń! do ojczyzny tęsknisz pewnie -

płyń! ...nogi całowałam rzewnie.

Z wichrem poleciał w burzliwej zawiei

straszydła ścigać i lądy nieznane,

Fal słucham morskich, zapatrzona w pianę,

jako w trujący blady kwiat nadziei.



O ty, co zimne okrążasz padoły

samotny ogniu! w zagrobowej ciszy

siejący marzeń srebrnych asfodele -

oto ofiarne ci składam jemioły -

powiedz tej Mocy, która serc nie słyszy,

że tak się zetli, jak serce - w popiele...


Z głębiny serca ku Tobie wzywam, Panie,

Z pomroku duszy, gdzie się kryje płaz -

Łzy mi się cisną i tworzą wyznanie,

Jakie się w życia składu tylko raz



I tylko Tobie... Czy mnie słyszysz, Panie?

Otom zbłąkany wśród piasków pustyni:

Pożar zwątpienia pali głowę mą,

Wicher goryczy serce wyschłym czyni -



A znikąd rosy - chybam zroszon łzą,

W której się mieści cały ból pustyni.

Dokoła ciągną wyjące szakale

Stadami węsząc samicę lub żer -



Gdy je usłyszę - moich łez opale

W twardy i ostry kamienieją żwir

I głazy ciskam...

Lecz teraz noc jest - i przez gwiazd milczenie



Przemawia do mnie Wiekuisty Duch -

Jemu odsłonię duszy swej zmęczenie -

On stworzy we mnie życiodajny ruch -

On mnie roztopi w błękitów milczenie.



Byłeś mi hojny - Tyś mi jak z kryształu

Serca dał bratnie - iście boski dar -

I topór czynu i wicher zapału,

Który me żagle pędził w słońca żar -



I marzeń garstkę z tęczy i kryształu

Długo płynąłem w mych wierzeń bezmiary,

Lecz coraz gęstszy wlókł się za mną cień -

Aż słońce zgasło - lodowate mary



Wpiły się w serce - i słuchały drżeń -

O jak okropne są te trzy wymiary!

Orkan uderzył, gdy żagle przegniły,

Zrdzewiała kotew i złamał się ster -



Na brzeg mnie pusty fale wyrzuciły

Do monotonnych Rezygnacji sfer,

Gdzie w kółko błądzę, tracąc resztę siły.

Ach, błądzę - błądzę z bezmierną rozpaczą,



Rwąc się do słońca i błękitu mórz -

Złowrogie kruki nad mą głową kraczą:

"Mgły są wieczyste, już nie będzie zórz -

Nigdy już słońca dusze nie zobaczą!"



Ach, wówczas myślę (niechaj to bluźnierstwo

Ciebie nie dojdzie! ), żeś Ty nie jest Bóg,

Ale ohydne natury szalbierstwo,

Co nas wywodzi za instynktów próg,



Aby porzucić na ból i bluźnierstwo.

Lecz skąd się biorą nadziemskie tęsknoty

I wizje światów, jakich nie ma tu?

Przez każdą duszę płynie strumień złoty,



Niosąc nadzieję anielskiego chrztu

I piór przyrostu na miejscach brzydoty

Jest kraj, gdzie krążą w cudownej symfonii

Duchy od ziemskich oderwane gniazd -



I to, co tutaj umarło w agonii -

Tam - wśród zamieci różnobarwnych gwiazd

Wciela się światłem - grą - tęczą symfonii.

Lecz znowu czuję - tej nieskończoności



Ująć nie zdoła ni rozum, ni lot!

Wszak również bezmiar widzimy w mglistości,

I gwiazdy wabią na topieli błot -

Czymże ja wieczne wśród przemian wieczności?



"Jednego tylko - jednego potrzeba -

(To ty, o Panie? boski Mistrzu mój?)

Duch Pocieszyciel da wam mądrość z nieba,

A Jam serc waszych utajony zdrój -

Napój wieczysty, którego wam trzeba"



O prawda, prawda - mój najświętszy Panie -

Bez Twej miłości jest mi pusty świat

I żadne z światem nie łączy wiązanie,

Nie nęci człowiek, gwiazda ani kwiat -

O miłość Twoją błagam Ciebie, Panie!