Ja trwam nad wieczność - i ból milionów

z moim się jednym nie równa bólem.

Ja wódz więzionych śmiercią legionów -

śmierć im zbłękitniam gwiazdy lazurem.

Poję rycerstwo harfy mej gniewem

i w burz piekielnych strącam otchłanie -

aż mgłą się staną - zimnym powiewem -

i tylko gwiazd mych lazur zostanie.



Na mojej drodze bory zaklęte -

bory-m roztrzaskał.

Na mojej drodze potok ryczący -

w otchłań zeszedłem.

Więził mię w lodach wulkan umarły -

wykułem słońce.

Nad gwiazdy-m leciał! Lecz kwiatek łzami

wyrył mi grób.


LUCIFER



Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy -

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.



Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy

Jak pył pustyni w zwiewną piramidę -

ja piorun burz - a od grobowca cichszy

mogił swych kryję trupiość i ohydę.





Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach - 

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.





Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce! wschodzi wielbiąc Boga.