Ja trwam nad wieczność - i ból milionów

z moim się jednym nie równa bólem.

Ja wódz więzionych śmiercią legionów -

śmierć im zbłękitniam gwiazdy lazurem.

Poję rycerstwo harfy mej gniewem

i w burz piekielnych strącam otchłanie -

aż mgłą się staną - zimnym powiewem -

i tylko gwiazd mych lazur zostanie.



Na mojej drodze bory zaklęte -

bory-m roztrzaskał.

Na mojej drodze potok ryczący -

w otchłań zeszedłem.

Więził mię w lodach wulkan umarły -

wykułem słońce.

Nad gwiazdy-m leciał! Lecz kwiatek łzami

wyrył mi grób.


Wichry i dżdże - niebo od gromów rozdarte,

węże błyskawic i wycie szatanów -

duch mój zgnieciony głębią Oceanów

szyderstwem kłuje swą zastygłą wartę.



- Ha, Belfegorze! doli twej zazdroszczę,

bo ogień chłonąc, jak ptak nieśmiertelny -

światów gasnących bard, książę udzielny -

w Ławrach swych grzebiesz mar anielskich moszcze.



Skrzył fosforycznie, choć mróz lodowaty

ścinał me żyły. I wyciągnął skrzydło

i pot uronił na żelazne kraty -

syknęły z bólu - i pękły. Straszydło

wszponia się we mnie swym wzrokiem bez powiek

i szepce: masz mnie - jam twój skryty człowiek.