Wichry i dżdże - niebo od gromów rozdarte,

węże błyskawic i wycie szatanów -

duch mój zgnieciony głębią Oceanów

szyderstwem kłuje swą zastygłą wartę.



- Ha, Belfegorze! doli twej zazdroszczę,

bo ogień chłonąc, jak ptak nieśmiertelny -

światów gasnących bard, książę udzielny -

w Ławrach swych grzebiesz mar anielskich moszcze.



Skrzył fosforycznie, choć mróz lodowaty

ścinał me żyły. I wyciągnął skrzydło

i pot uronił na żelazne kraty -

syknęły z bólu - i pękły. Straszydło

wszponia się we mnie swym wzrokiem bez powiek

i szepce: masz mnie - jam twój skryty człowiek.


["... żelazny posąg z kolcami do wewnątrz, w którym zamykano przestępcę"... ]



Coś w mym sercu dziko pęka -

w dzwon uderza ciemna Groza -

i kolczata dusi ręka -

to Madonna Dolorosa.

W snów mistycznych mym ogrodzie

drga konwulsją Lilia - Roza,

zamrożona lśni mimoza,

a w piekielnym tortur chłodzie

każdą żyłkę w niej przebodzie

Pani królestw - Dolorosa.

Idzie święta w aureoli

z dzieciątkiem na ręku zmarłem -

źrenice puste rozwarłem,

czując, że nic już nie boli.