W mroku nocnym Orion świeci

olbrzymowi tatrzańskiemu -

mój duch tam - za morza leci

w kraj złotego Chryzantemu:

tam jest mężnych lud rycerzy,

którym milsza śmierć niż plama -

tam - znad strojnych w laur wybrzeży

błyszczy wulkan Fużijama.

Tam mądrość Indii zasiewa

miłość dla zwierząt i boru,

tam wolnym ludziom ptak śpiewa

i wichr - znad morza przestworu.



Gdy portugalskie zakony

i czarne sługi Lojoli,

mówiąc: "Chrystus umęczony" -

wiedli was w łańcuch niewoli

jak tygrysy w ciemnym gniewie,

kiedy im się wzrok rozjarzy -

poszarpaliście handlarzy,

co przy Martwym stali drzewie.

Trupy na milę od brzegu

("bo chrześcianin niewart ziemi!")

grzebane są w morskim śniegu

pod falami burzliwemi.



Płynęły Rosjan okręty

nakarmiać wami rekiny -

lecz wy - jak u Salaminy

pogrążacie ich w odmęty.

I oto z Lachów soldaty,

z ciał niosąc dla sępów żery,

idą po śmierć z rąk Azjaty,

lub po hańbę Somo-Sierry!

w błysku ognia staniemy wśród kul

i w kajdanach - będziemy zabijać -

o, niech krwawy tak zamroczy ból,

aby kule mogły was - omijać.

Nam każą licemierniki

moskiewskie wielbić sztandary -

wspomnijcie matek okrzyki,

gdy Praga buchnęła w pożary!



Xiędza wieźli przed frontem żołnierzy,

na kibitce wieźli związanego -

każdy siepacz go knutem uderzy,

on - podobien do krza różanego!

Po tysiącu knutów był złamany,

a po trzech tysiącach był u Boga -

lecz tysięcy sześć był rozkaz dany -

car Mikołaj bił martwego wroga!



Nam Sybir kości wybiela,

u stóp zgaszonego Znicza,

pomnik rdzawy stoi Wieszatiela

przed Matką, co łzy nam oblicza.

O, błogosławim my caru

ha bój z krainą Jutrzenki -

gdyby usłyszał te jęki

z czarnego wznoszące się jaru -

to jak w grobowiec Timura

uderzyłby grom wśród meczetu

i wiodłaby ludy ta chmura,

jako gwiazda Nazaretu!


Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.