W żelaznych trumnach króle Tatry.

Noc - wicher i warczenie chmur.

Noc - głębia i błyskanie watry.

Z topieli pełznie okrwawiony Mór. 

Na głębię! na głębię!

na serce morza pośród gór -

wśród skał lodowo-śnieżnych

wirują myśli jastrzębie -

duch rwie się do bezbrzeżnych

krain.

Odbijam tratwę w mrok i patrzę w śmierci jamę

i tworzę nową pieśń, jak Jubalkain -

olbrzymów pieśń - umarłych bogów dramę -

olbrzymów pieśń - W?luspa i Szachname.



Wichry! śnieżyce! mych szałów tabuny!

przepaście! bory! słuchacze mych dum!

w zatorach zemsty law kipiących szum -

serc potrzaskanych tajemnicze runy -

księżyce, gwiazdy - me bracia - me struny!



Azalim skald? posiadłem dar cierpienia.

Azalim król? któż większe ma przestworza?

tak Atlantyda rzucona w głąb morza

tysiącem kolumn błyszczy się i spienia.



Znam bogów brzask: zielone oceany,

w płomieniach zorzy lodowe katedry,

ryk mastodontów, paroście i cedry,

harf złotośpiewnych mistyczne peany

i demiurgów orszak zadumany.

Ponad górami, niby księżyc w pełni,

snuje me serce czarodziejską przęśl -

fiołkowy obłok u stóp mych się wełni -

a jezior szklanych zatopiona gęśl

gra wizje gwiazd - - ja z uchylonej trumny słucham - a wokół się walą 

kolumny -

i ziemia drży pode mną - i drży serce moje,

jak posąg, w miażdżonej świątyni -

a w chmurach pędzą skrwawieni heroje,

pytając mię o znak: śmierć na pustyni!



Nad górą świata, nad głębiami szczytów,

słyszę jęk matki, co mi serce rwie -

rzucam w jej łono pył aerolitów -

rzuciłbym słońce - lecz się łzami mglę.



Z czarnych kryształów mój pałac - w gryfy lemury rżnięty -

gwiazdy przez witraż świecą zamarznięty.

Perły posadzką, w koralach namioty -

huczą nade mną gdzieś przeznaczeń młoty.

Myśl moja rzeźbi posągowe mary

[na Jowiszowym czole stygmat kary].

Po salach błądzę jako lew skrzydlaty

[echem grobowym wtórzą kazamaty].

W melodiach ciszy nie zadrga zasłona

[w trumnie z ołowiu ktoś jęczy i kona].

Mrok zimny pluszcze w śpiżowe podwoje

[gwiazdy migocą w zmarzłe serce moje].



Zgrzytnęły dźwierze - pleśń i katakumba -

pochodnia krwawi napis: in haec tumba.

Wyrazy milkną, lecz połysk przelśniewa -

w trumnie z ołowiu głos żałobny śpiewa.

Chyłkiem się wije cień zamaskowany -

idę rozpacznie do ostatniej ściany.

Dotknąłem gwoździa - nisze się ozwarły -

padłem na progu, jak człowiek umarły.

Nieznana ręka podjęła mię z prochu -

widzę grób - lampę konającą w lochu.

Na stopniach klękam sarkofagu -

od blasków się źrenica mruży -

jak dwa płomyki białej róży

świecą dwie ręce zapalone -

dwie żywe ręce - jak przy Magu -

me serce żywcem pogrzebione.

I zaszlochały łzy w głębinie,

zamigotały skrzydła zmięte -

aniołów grają chóry święte -

w różanych widzę mgłach świątynię -

ale me serce już pęknięte -

już go tym rajem nie upoję -

anioły lecą ze mną w boje.

Precz! - i wydarłem złote miecze -

od przepaści moich progu

wara wam - i wara Bogu!

oto me serce człowiecze -

rubinowa tajemnica -

oto je rzucam w odmęty!



Jak czarna lecę błyskawica,

nad przepaściami słychać me tętenty.

A za mną śpiewa borów chór

i łkają dzwony zatopionych miast -

krwawi się serce morza pośród gór -

konają tęcze zdruzgotanych gwiazd -

hurra - tytany! w ręku piorun siny -

ten świat roztrącić - w głębiny! w głębiny!


Białe róże krwi rosną przy mej celi -

a dokoła bór w swych upiornych snach.

Kiedy zimna noc - jako czarny ptak -

na wierzchołkach gór zostrzy krwawy dziób -

dwie siostrzyczki me - ach, dwie obłąkane

z lśniącymi oczyma, jak zaklęte skarby -



i słucham piosenek - i drżą srebrne rosy -

odmykam okno gotyckiej wieżycy.

I łkają słowiki i z szumem drżą fale -

do groty umarłych wszedł księżyc.

Węże znad jezior prężą się uśpione,

a drzewa olbrzymy pośród chmur i nieba.

Gwiazdy jak róże kwitną wśród gałązek,

taniec szkieletów -



Na katafalku z czarnych kamieni

leży blady królewicz

i litośnie patrzy na swą zabójczynię.

Ona, jak posąg, bezmowna -

w ekstazie bólu uśmiecha się

przez zasłonkę grobu.

Patrzy litośnie królewicz -

dwa jeziora oczu ścinają mu się w lód.



Dwie siostrzyczki moje palą kwiat paproci.

Ziemia rozpęka w urwisko.

Nad jeziorem śmierci

siedzi nagi człowiek i w zielonkawą patrzy toń,

jako w źrenice święte Ureusa.

A strojne karły i wesołki

tańcząc na nitkach pajęczych

zawodzą spiżowy chorał o narodzinach gwiazd.

Mój brat: przed obliczem siedmiu posągów

skrzyżowaliśmy nasze miecze i czaszę krwi

piliśmy na braterstwo.

Całą wieczność szukałem -

odnalazłem weseląc się w płaczu moim.

Zaklinam go w dawne imiona anielskie -

przypomina - budzi się, jak ze snu -

uśmiecha się, jak Jehowa, spoza mgławicy,

a strumień piany toczy się po zoranych ustach.

Prosi bym do uścisku podał dłoń -

chwycił mocno rękę moją -

zataczając się w okropnej radości,

wykręcił i z całej mocy

złamał na żelazach.

Zmiażdżoną ręką uderzył mię w twarz

i wyzwał na straszny - zagrobny bój -

w nurtach głębokiej wody.

Łzy płyną mu anielskie, rzewne

po zbrużdżonym obliczu piorunami,

jak ziemia -



Dwie siostrzyczki me rzucają do ognia

pszeniczną śnieć.

Siedzę na ganku wśród odwiecznych lip,

szafranowe krokusy pachną mi świętem Wielkiejnocy,

lilowe malwy i czarne bratki

szepcą opowiastki o tych, co minęli.

A słońce rozsypało krwawe róże

na obłokach - i gdy zagasły - stało się,

jakby ktoś ogród zamienił w żuzle i popiół.

Pies wierny skomli przez sen

u moich nóg.

Prowadzi do mnie małe dziecię

żona - za rączkę.

I cisza taka święta

wśród omglonych łąk i lasów.

Świerszcze sykają pod progami,

żaby rechocą -

jakby szklane, grające wirowały sfery.

I poszedłem, ach - na drogę pod krzyż

i nie wrócę już - nigdy nie wrócę.



O siostrzyczki moje, podłóżcie smolny żar

i niech rozszumi

oceanowym śpiewem ognia ta puszcza.

W płonących wirach dymu

zapadną się moje czarne księstwa -

w roztopach żywicy

skamienią się moje napowietrzne jeziora -

upiorne skrzydła moje

zanurzę w prastarych wulkanach -

i tylko serce me złóżcie z modlitwą do ziemi.

Nad popiołami

zaszumią zboża -

będą ludzie pożywać - i błogosławić.



Moim Siostrom i Matce.