Tatry! wy niezgłębione otchłanie Prawiecznej niewiadomej Duszy!

strażniki piekła mego, grozicie krawędźmi skał!

Księżyc tu mnie rozskrzydla i więzy moje kruszy,

tu idę w Dantejski szał!

Tu zapada wzrok mój w czeluście Gehenny,

szumią nade mną puszcze olbrzymiej Nietoty;

Murań w koronie, jak Sezam tysiącpromienny,

obłoki lotne hufiec Cherubimów złoty!

Tu jestem z mą zagadką... (wóz bohatera wspiął się na mury 

przeznaczeń!)

Wchodzę w ciemne komory, gdzie złoto krwi pleśnieje w cieniu...

Mam tysiąc zamków, a każdy jest księgą coraz głębszych znaczeń

i żyję w wiecznym płomieniu.



Rozwieram bramy Ornaku - idę w tych grot kolumnady...

Hejnałem mógłbym zbudzić Królewnę i jej wojowniki -

lecz mą harfę oplotły straszne, dziwne gady,

które już znał Herakles... Księżyc, jak wieszczy Walmiki,

świeci w toń moją w toń morza....Tam wicher zdruzgotany

dawnego Boga 

Polska zginęła w przepaściach, szła na takie słońca,

wywiodła z raju tak wielką miłość ku Mroczni niezbadanej,

że teraz musi - Nike tęczująca,

rozwiawszy pióra, lecieć w Wiecznych Burz płonący stos,

na gór tych najwyższy wirch... tam ujrzy Drogę Jedyną z niezmiernej 

oddali,

tam już Jej nie dosięgnie maczugą zły, potworny starzec - Los,

tam pójdzie w mroku bezmiernym i Wiedzę ostatnią wśród gwiazd 

wykrysztali!



Z tatrzańskich źródeł wyniosłem wam pieśń - niech idzie!

nie wierzę już w naród, który mogilna żre pleśń

lecz wierzę w wirchy Świateł, większe od gór Hiamawatu!

Z doliny nędzy gór wschody ku słonecznej wiodą was Izydzie...

miliony gwiazd w tym Kościele zaiskrzą całemu wszechświatu!



Tam zorze Sybiru, katorga (w krainy te wwiódł was Anhelli!)

lecz mórz mojej rozpaczy nie zwiedzał nigdy Jan z Kolna,

gwiazd mych nie mierzył Kopernik! w milczeniu wiecznych wierzchołków

odkryłem Wam ten kraj, gdzie tylko dusza żyć może tam wolna,

mroku mojego nie zniesie czerń błotnych pachołków.

Lśnią karawany słońc! wciąż wyższe  promienistsze słońca!

Na wolność!

-  Mam wyznać? ludzie zdają się mi glisty

marnymi, które świdrują mogiłę...

-  Mam wyznać? trzeba im chlewu, a nie gór z dyjamentów!

żadna pierś nie zdoła oddychać tam, gdzie duch wieczysty

wyszedł z swych urojeń, ambicyj i trwożnych miłosnych zamętów...

Mógłbym z teraźniejszości szydzić i strącać kamienne lawiny,

bo nienawidzę podłej wciąż przed Jaźnią zdrady

(uczcijmy - Judasza!)

bo nie ma gorszych głupców ni gorszej przewiny,

niż twierdzić, że w nas jest Polska! gdzie my prosperujemy - tam Ona 

zginęła!

Ta ziemia - Matka Boża, cięta od pałasza,

nie dozna - Zwiastowania! czyż dziw, że brama się Ornaku zmknęła,

gdy wszelkie padło dziś ma się za Mesjasza!

Ten, co za miliony walczy - Duch piorunowłady:

Lucifer, Światowid, Agni, Angramajn niezależny

od ludzkich kiepskich przemyśleń i niewiar! 

Już dość! drwię z waszych smaków!

Na harfie mej gady

zbyt Wami się troszczą!... Idę... Któż ze mną? niech będzie 

Ten puklerzny,

bo ja go nie oszczędzę ! nieraz będę wlókł, jakby trup 

Hektora 

(Nie mam porównań, bo któż się znęcał tak nad Poloniuszem?)

Rozwieram Wam pustynię w ciszy wielkiego wieczora,

urzeczone księżycem, jak skarabeuszem,

boskim i cichym: te góry, lodowce, wyjące wśród czeluści, morze...

Idę na ucztę Genezis! wam hasło rzucam: - imię mu - Bezdroże!


Żyje we mnie jakiś głuchy płacz- jakiś szloch i płacz żyją we mnie-

niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych kropel tajny jęk.

Ach, to pewno przez zbójców zamkniona ze złotymi włosami królewna,

(kasztelanka lub może pasterka)- z pól słonecznych, zielonych porwana,

zapomniana i w grocie zamknięta i na ostrych się głazach krwawiąca,

złotowłosa mej duszy królewna.

Łzy jej płyną jak zimne opale- łzy jej płyną wśród nocy bez końca

i w kryształy się lodów zwisają- w zamyślenia wiszące kryształy.

Raz przypełznął ze szmerem do groty- wąż kusiciel tych głuchych 

podziemi,

usta chciwie przyłożył do zdroju, lecz się wzdrygnął przed blaskiem 

nieznanym.

A wtem ujrzał w szafirach królewnę- i swe oczy głębokie, zielone-

swoje oczy widzące w ciemnościach utkwił w bladą płaczącą królewnę-

i mądrymi oczyma pocieszał i prowadził ją w otchłań głęboką-

fosforycznie oczyma przyświecał- i prowadził ją w otchłań głęboko.

Aż pod ręką skrwawioną, co szuka w mroku oparcia,

grać poczęły jak dzwony bólów zamarzłych kryształy:

chór wyklętych pielgrzymów nuci pieśń grobu świętego,

tarcze błyskają, miecze - wśród kolumn czarnych bazaltu- wstają z

grobów olbrzymy- szał rozpędzonych rumaków

niesie ich w ogniach kłębiących przed gniewny w piorunach Majestat.

Nagle śpiewy zamilkły- głucha rozwarła się otchłań-

widać wśród ścian obślisgłych mgłą wirujące jezioro.

I na zwilgłym grobowcu drżąca spoczęła królewna,

w otchłań patrzy bezgwiezdną- w świątyń zagasłych jezioro.

Wtem ją mocne ramiona objęły w krzyku bezdzwięcznym

i uniosły nad otchłań skrzydeł sześcioro

i ujrzała cudowną w blasku miesięcznym- twarz Lucifera.