Tatry! wy niezgłębione otchłanie Prawiecznej niewiadomej Duszy!

strażniki piekła mego, grozicie krawędźmi skał!

Księżyc tu mnie rozskrzydla i więzy moje kruszy,

tu idę w Dantejski szał!

Tu zapada wzrok mój w czeluście Gehenny,

szumią nade mną puszcze olbrzymiej Nietoty;

Murań w koronie, jak Sezam tysiącpromienny,

obłoki lotne hufiec Cherubimów złoty!

Tu jestem z mą zagadką... (wóz bohatera wspiął się na mury 

przeznaczeń!)

Wchodzę w ciemne komory, gdzie złoto krwi pleśnieje w cieniu...

Mam tysiąc zamków, a każdy jest księgą coraz głębszych znaczeń

i żyję w wiecznym płomieniu.



Rozwieram bramy Ornaku - idę w tych grot kolumnady...

Hejnałem mógłbym zbudzić Królewnę i jej wojowniki -

lecz mą harfę oplotły straszne, dziwne gady,

które już znał Herakles... Księżyc, jak wieszczy Walmiki,

świeci w toń moją w toń morza....Tam wicher zdruzgotany

dawnego Boga 

Polska zginęła w przepaściach, szła na takie słońca,

wywiodła z raju tak wielką miłość ku Mroczni niezbadanej,

że teraz musi - Nike tęczująca,

rozwiawszy pióra, lecieć w Wiecznych Burz płonący stos,

na gór tych najwyższy wirch... tam ujrzy Drogę Jedyną z niezmiernej 

oddali,

tam już Jej nie dosięgnie maczugą zły, potworny starzec - Los,

tam pójdzie w mroku bezmiernym i Wiedzę ostatnią wśród gwiazd 

wykrysztali!



Z tatrzańskich źródeł wyniosłem wam pieśń - niech idzie!

nie wierzę już w naród, który mogilna żre pleśń

lecz wierzę w wirchy Świateł, większe od gór Hiamawatu!

Z doliny nędzy gór wschody ku słonecznej wiodą was Izydzie...

miliony gwiazd w tym Kościele zaiskrzą całemu wszechświatu!



Tam zorze Sybiru, katorga (w krainy te wwiódł was Anhelli!)

lecz mórz mojej rozpaczy nie zwiedzał nigdy Jan z Kolna,

gwiazd mych nie mierzył Kopernik! w milczeniu wiecznych wierzchołków

odkryłem Wam ten kraj, gdzie tylko dusza żyć może tam wolna,

mroku mojego nie zniesie czerń błotnych pachołków.

Lśnią karawany słońc! wciąż wyższe  promienistsze słońca!

Na wolność!

-  Mam wyznać? ludzie zdają się mi glisty

marnymi, które świdrują mogiłę...

-  Mam wyznać? trzeba im chlewu, a nie gór z dyjamentów!

żadna pierś nie zdoła oddychać tam, gdzie duch wieczysty

wyszedł z swych urojeń, ambicyj i trwożnych miłosnych zamętów...

Mógłbym z teraźniejszości szydzić i strącać kamienne lawiny,

bo nienawidzę podłej wciąż przed Jaźnią zdrady

(uczcijmy - Judasza!)

bo nie ma gorszych głupców ni gorszej przewiny,

niż twierdzić, że w nas jest Polska! gdzie my prosperujemy - tam Ona 

zginęła!

Ta ziemia - Matka Boża, cięta od pałasza,

nie dozna - Zwiastowania! czyż dziw, że brama się Ornaku zmknęła,

gdy wszelkie padło dziś ma się za Mesjasza!

Ten, co za miliony walczy - Duch piorunowłady:

Lucifer, Światowid, Agni, Angramajn niezależny

od ludzkich kiepskich przemyśleń i niewiar! 

Już dość! drwię z waszych smaków!

Na harfie mej gady

zbyt Wami się troszczą!... Idę... Któż ze mną? niech będzie 

Ten puklerzny,

bo ja go nie oszczędzę ! nieraz będę wlókł, jakby trup 

Hektora 

(Nie mam porównań, bo któż się znęcał tak nad Poloniuszem?)

Rozwieram Wam pustynię w ciszy wielkiego wieczora,

urzeczone księżycem, jak skarabeuszem,

boskim i cichym: te góry, lodowce, wyjące wśród czeluści, morze...

Idę na ucztę Genezis! wam hasło rzucam: - imię mu - Bezdroże!


W żelaznych trumnach króle Tatry.

Noc - wicher i warczenie chmur.

Noc - głębia i błyskanie watry.

Z topieli pełznie okrwawiony Mór. 

Na głębię! na głębię!

na serce morza pośród gór -

wśród skał lodowo-śnieżnych

wirują myśli jastrzębie -

duch rwie się do bezbrzeżnych

krain.

Odbijam tratwę w mrok i patrzę w śmierci jamę

i tworzę nową pieśń, jak Jubalkain -

olbrzymów pieśń - umarłych bogów dramę -

olbrzymów pieśń - W?luspa i Szachname.



Wichry! śnieżyce! mych szałów tabuny!

przepaście! bory! słuchacze mych dum!

w zatorach zemsty law kipiących szum -

serc potrzaskanych tajemnicze runy -

księżyce, gwiazdy - me bracia - me struny!



Azalim skald? posiadłem dar cierpienia.

Azalim król? któż większe ma przestworza?

tak Atlantyda rzucona w głąb morza

tysiącem kolumn błyszczy się i spienia.



Znam bogów brzask: zielone oceany,

w płomieniach zorzy lodowe katedry,

ryk mastodontów, paroście i cedry,

harf złotośpiewnych mistyczne peany

i demiurgów orszak zadumany.

Ponad górami, niby księżyc w pełni,

snuje me serce czarodziejską przęśl -

fiołkowy obłok u stóp mych się wełni -

a jezior szklanych zatopiona gęśl

gra wizje gwiazd - - ja z uchylonej trumny słucham - a wokół się walą 

kolumny -

i ziemia drży pode mną - i drży serce moje,

jak posąg, w miażdżonej świątyni -

a w chmurach pędzą skrwawieni heroje,

pytając mię o znak: śmierć na pustyni!



Nad górą świata, nad głębiami szczytów,

słyszę jęk matki, co mi serce rwie -

rzucam w jej łono pył aerolitów -

rzuciłbym słońce - lecz się łzami mglę.



Z czarnych kryształów mój pałac - w gryfy lemury rżnięty -

gwiazdy przez witraż świecą zamarznięty.

Perły posadzką, w koralach namioty -

huczą nade mną gdzieś przeznaczeń młoty.

Myśl moja rzeźbi posągowe mary

[na Jowiszowym czole stygmat kary].

Po salach błądzę jako lew skrzydlaty

[echem grobowym wtórzą kazamaty].

W melodiach ciszy nie zadrga zasłona

[w trumnie z ołowiu ktoś jęczy i kona].

Mrok zimny pluszcze w śpiżowe podwoje

[gwiazdy migocą w zmarzłe serce moje].



Zgrzytnęły dźwierze - pleśń i katakumba -

pochodnia krwawi napis: in haec tumba.

Wyrazy milkną, lecz połysk przelśniewa -

w trumnie z ołowiu głos żałobny śpiewa.

Chyłkiem się wije cień zamaskowany -

idę rozpacznie do ostatniej ściany.

Dotknąłem gwoździa - nisze się ozwarły -

padłem na progu, jak człowiek umarły.

Nieznana ręka podjęła mię z prochu -

widzę grób - lampę konającą w lochu.

Na stopniach klękam sarkofagu -

od blasków się źrenica mruży -

jak dwa płomyki białej róży

świecą dwie ręce zapalone -

dwie żywe ręce - jak przy Magu -

me serce żywcem pogrzebione.

I zaszlochały łzy w głębinie,

zamigotały skrzydła zmięte -

aniołów grają chóry święte -

w różanych widzę mgłach świątynię -

ale me serce już pęknięte -

już go tym rajem nie upoję -

anioły lecą ze mną w boje.

Precz! - i wydarłem złote miecze -

od przepaści moich progu

wara wam - i wara Bogu!

oto me serce człowiecze -

rubinowa tajemnica -

oto je rzucam w odmęty!



Jak czarna lecę błyskawica,

nad przepaściami słychać me tętenty.

A za mną śpiewa borów chór

i łkają dzwony zatopionych miast -

krwawi się serce morza pośród gór -

konają tęcze zdruzgotanych gwiazd -

hurra - tytany! w ręku piorun siny -

ten świat roztrącić - w głębiny! w głębiny!