Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.


Godzina moja się zbliża

i otaczają ciemności -

już wyschły źródła miłości

i w płomiennej męce krzyża

serce wciąż głębiej się zniża,

wciąż głębiej w nim rany rozdzieram -

i żyję, by czuć, że umieram.



Na fali czystym błękicie

łódź moja płynie w wygnanie -

i widzę zorzy świtanie -

i widzę loch mój w granicie -

oh, ręce moje otnijcie,

gdyż bramę Grozy rozwieram -

On rzekł mi: ja w Tobie - umieram.



Nade mną złote łabędzie

rozbłękitniają się w hymny -

a w głębi widzę gad zimny,

i oczy krwawe - w obłędzie -

i ktoś mi szepce: - ja wszędzie

za twoim sercem się wdzieram -

ja mrok - ja śmierć - ja Bóg - nie umieram.



O wy, kratery wulkanów,

zamarzłym ogniem zionące -

o, moje róże więdnące,

wśród czarnej mgły oceanów -

o niedolo mych peanów,

w których się Boga wypieram,

a stopy zimne całując, umieram.



Słowiku, co ożywiasz gaje

w pustyniach mojego łona -

ach, jakże serce me kona

ach, jakiej męki doznaję -

paląc w płomieniach swe raje -

na lichej kolumnie się wspieram -

z nią padam - i łkam - i umieram.



Z Twych rąk mi płyną ulżenia,

gdy krwią swą rosisz me lico -

lecz doli mej tajemnicą

zamknięta w grodzie płomienia!

gdzie tak mnie trapią cierpienia

i tyle szturmów odpieram,

żeć zamek zdam - bo umieram.



Oto jak cień się przekradać

pod murem rajskich ogrodów -

w ogniu się paląc wśród lodów -

mieć Cię - a nie posiadać -

zdobyć - ukochać - postradać -

to człowiek - z niego się wydzieram

- daremnie! daremnie żyję i umieram.