Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.


Z głębiny serca ku Tobie wzywam, Panie,

Z pomroku duszy, gdzie się kryje płaz -

Łzy mi się cisną i tworzą wyznanie,

Jakie się w życia składu tylko raz



I tylko Tobie... Czy mnie słyszysz, Panie?

Otom zbłąkany wśród piasków pustyni:

Pożar zwątpienia pali głowę mą,

Wicher goryczy serce wyschłym czyni -



A znikąd rosy - chybam zroszon łzą,

W której się mieści cały ból pustyni.

Dokoła ciągną wyjące szakale

Stadami węsząc samicę lub żer -



Gdy je usłyszę - moich łez opale

W twardy i ostry kamienieją żwir

I głazy ciskam...

Lecz teraz noc jest - i przez gwiazd milczenie



Przemawia do mnie Wiekuisty Duch -

Jemu odsłonię duszy swej zmęczenie -

On stworzy we mnie życiodajny ruch -

On mnie roztopi w błękitów milczenie.



Byłeś mi hojny - Tyś mi jak z kryształu

Serca dał bratnie - iście boski dar -

I topór czynu i wicher zapału,

Który me żagle pędził w słońca żar -



I marzeń garstkę z tęczy i kryształu

Długo płynąłem w mych wierzeń bezmiary,

Lecz coraz gęstszy wlókł się za mną cień -

Aż słońce zgasło - lodowate mary



Wpiły się w serce - i słuchały drżeń -

O jak okropne są te trzy wymiary!

Orkan uderzył, gdy żagle przegniły,

Zrdzewiała kotew i złamał się ster -



Na brzeg mnie pusty fale wyrzuciły

Do monotonnych Rezygnacji sfer,

Gdzie w kółko błądzę, tracąc resztę siły.

Ach, błądzę - błądzę z bezmierną rozpaczą,



Rwąc się do słońca i błękitu mórz -

Złowrogie kruki nad mą głową kraczą:

"Mgły są wieczyste, już nie będzie zórz -

Nigdy już słońca dusze nie zobaczą!"



Ach, wówczas myślę (niechaj to bluźnierstwo

Ciebie nie dojdzie! ), żeś Ty nie jest Bóg,

Ale ohydne natury szalbierstwo,

Co nas wywodzi za instynktów próg,



Aby porzucić na ból i bluźnierstwo.

Lecz skąd się biorą nadziemskie tęsknoty

I wizje światów, jakich nie ma tu?

Przez każdą duszę płynie strumień złoty,



Niosąc nadzieję anielskiego chrztu

I piór przyrostu na miejscach brzydoty

Jest kraj, gdzie krążą w cudownej symfonii

Duchy od ziemskich oderwane gniazd -



I to, co tutaj umarło w agonii -

Tam - wśród zamieci różnobarwnych gwiazd

Wciela się światłem - grą - tęczą symfonii.

Lecz znowu czuję - tej nieskończoności



Ująć nie zdoła ni rozum, ni lot!

Wszak również bezmiar widzimy w mglistości,

I gwiazdy wabią na topieli błot -

Czymże ja wieczne wśród przemian wieczności?



"Jednego tylko - jednego potrzeba -

(To ty, o Panie? boski Mistrzu mój?)

Duch Pocieszyciel da wam mądrość z nieba,

A Jam serc waszych utajony zdrój -

Napój wieczysty, którego wam trzeba"



O prawda, prawda - mój najświętszy Panie -

Bez Twej miłości jest mi pusty świat

I żadne z światem nie łączy wiązanie,

Nie nęci człowiek, gwiazda ani kwiat -

O miłość Twoją błagam Ciebie, Panie!