Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.


Ruinom podobne serce moje - ruinom ogromnym i bezkształtnym.

Mrok otulił rany moje, po lazurowych wschodach prowadzi mię zaduma w 

gwiazdy.

Orionie - bracie mój - w purpurowym zarzewiu wulkanów czytający księgę 

przeznaczeń -

i Ty, siostro moja, Andromedo, przykuta do skał -

i Ty, łamiąca dłonie Kassjopeo, której córę wzięło na pożarcie złe bóstwo - 

miłość -

i Ty, Perseuszu, coś ujarzmił obłąkane loty swojej wyobraźni -

i Ty, Liro - i Ty, Orle - i Ty najbliższa nam grzywo Centaura -

- - o gwiazdy magowie, składający hołd wiekuistemu Sercu! wzmocnijcie 

chlebem aniołów mnie - najciemniejszego z tułaczów po otchłani.





Męczennicy, których krew użyźnia bryłę ziemi - dziewice, niewinniejsze od 

lilij - młodzieńcy, dzielniejsi od posągów - rozżarzcie serce moje w 

trybularz wonności.

I wy, Geniusze, tworzący wszechład - ogień - wodę - powietrze i ziemię - 

eter - gwiazdy i przeznaczenie gwiazd - świeczniki boże siedmioramienne -

 skrysztalcie mię w klejnot wiedzy, na czarny węgiel rzućcie iskrę objawień.





Aniołowie - otom dzwon zaryty w piasku, - na wysokich górach postawcie 

mię braciszkowie moi, abym dolinom opętanym w mroku zwiastował 

Ducha Pocieszyciela.

O ruiny serca mego, ogromne i bezkształtne w mroku - poryte wąwozami 

cieniów, które nie wiem dokąd zawiodą - pełne więzień i klatek na 

potwory, łańcuchów - pordzewiałych od krwi i od łez -

- - Czarodzieje filtrują jady w przysionkach mych -

handlarze brązu rozkopują łono moje -

niewolnice kupczą wdziękiem Afrodyty -

dumna młodzież rozpędza rydwany dokoła cyprysowych alej -

lecz łasice gryzą się w ciemnościach, a świerszcze sykają nad upadkiem -

i tylko gwiazdy wświecają się w sznur obłąkanych nieskończonością okien -

a niebiosa rozwinęły się nade mną jako szafirowe żagle.





O przedwieczne rodzeństwo - aniołowie, geniusze i święci - dźwignijcie 

księżyc z fali morza zamarzłego - niechaj cyprysy moje napełni szmerami 

proroctw.





W ciemności schodzi duch mój - w ciemności roztęczone od szronu 

gwiazd - łyskające kopułą czarodziejskiego zamku, gdzie białe rumaki 

strącane są w głuche jeziora - a w fosforycznych grotach ucztują widma 

potępionych.





Tysiącoletnie drzewa rozpaczy nurzają się w lodowych zatorach, płyną 

szeleszcząc ku bezdennym wirom - nad mglistym wyżłobionym lejem 

Anioł śmierci waży się w krwawym płomieniu, niby dogorywająca na wieży 

latarnia.

Stało się -

zapadły pode mną niebiosa - kępa kwiatów pod stopą kamiennego 

olbrzyma i mrok zgęstniał dokoła.

A nad głębiami Duch - gasi gwiazdy - i rozżarza wizje, świetniejsze od 

gwiazd.