Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.


W mroku nocnym Orion świeci

olbrzymowi tatrzańskiemu -

mój duch tam - za morza leci

w kraj złotego Chryzantemu:

tam jest mężnych lud rycerzy,

którym milsza śmierć niż plama -

tam - znad strojnych w laur wybrzeży

błyszczy wulkan Fużijama.

Tam mądrość Indii zasiewa

miłość dla zwierząt i boru,

tam wolnym ludziom ptak śpiewa

i wichr - znad morza przestworu.



Gdy portugalskie zakony

i czarne sługi Lojoli,

mówiąc: "Chrystus umęczony" -

wiedli was w łańcuch niewoli

jak tygrysy w ciemnym gniewie,

kiedy im się wzrok rozjarzy -

poszarpaliście handlarzy,

co przy Martwym stali drzewie.

Trupy na milę od brzegu

("bo chrześcianin niewart ziemi!")

grzebane są w morskim śniegu

pod falami burzliwemi.



Płynęły Rosjan okręty

nakarmiać wami rekiny -

lecz wy - jak u Salaminy

pogrążacie ich w odmęty.

I oto z Lachów soldaty,

z ciał niosąc dla sępów żery,

idą po śmierć z rąk Azjaty,

lub po hańbę Somo-Sierry!

w błysku ognia staniemy wśród kul

i w kajdanach - będziemy zabijać -

o, niech krwawy tak zamroczy ból,

aby kule mogły was - omijać.

Nam każą licemierniki

moskiewskie wielbić sztandary -

wspomnijcie matek okrzyki,

gdy Praga buchnęła w pożary!



Xiędza wieźli przed frontem żołnierzy,

na kibitce wieźli związanego -

każdy siepacz go knutem uderzy,

on - podobien do krza różanego!

Po tysiącu knutów był złamany,

a po trzech tysiącach był u Boga -

lecz tysięcy sześć był rozkaz dany -

car Mikołaj bił martwego wroga!



Nam Sybir kości wybiela,

u stóp zgaszonego Znicza,

pomnik rdzawy stoi Wieszatiela

przed Matką, co łzy nam oblicza.

O, błogosławim my caru

ha bój z krainą Jutrzenki -

gdyby usłyszał te jęki

z czarnego wznoszące się jaru -

to jak w grobowiec Timura

uderzyłby grom wśród meczetu

i wiodłaby ludy ta chmura,

jako gwiazda Nazaretu!