Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.


Patrz, mój synu - kry płyną wśród bezbrzeżnej rzeki -

nad nią drzewa z gałęzi obcięte - kaleki.

Patrz, mój synu - nie wody szumią, lecz pacierze -

nie kry płyną - lecz z sztandarów obdarci rycerze.

Nie kamienie - ale maski tam grabarzy -

nie jodłowych lasów drżenie -

lecz śpiew budzonych pod ziemią cmentarzy.

Nie sierpy dzwonią - ale noże -

nie mgły czernią - ale się wali na nas czarne morze.



Nie myśl, że Bóg nas rzucił wśród powodzi,

jako szczenięta. Przy Tobie dwa duchy dziewicze -

jedna Cię umarłego położy na znicze,

a druga Cię, jak matka na nowo odrodzi.



Jest Bóg maluczkich i tryumfatorów -

Bóg tajemnic nad niebem Twej duszy

i Bóg trzeci - okropny - Bóg pozorów -

i On hufcem najedzie i pod kopytami skruszy.



Ja stary umrę - a umarli rządzą

w ogrójcach życia, jako pasieczniki -

ptaki nie mają dróg - lecz nie błądzą -

dusza ma własne gwiazdy i tajniki -

a teraz idź, witeziu.