Idę wśród gwiazd - i snów mych trybularzem

zimne stęgłe płanety rozżarzam w ognia kościoły. 



       Słowiki nucą radośnie,

       by umrzeć w marzeń wiośnie -

       ze swą kochanką wśród kwiatów

       błądzić na przełęczy światów.



Płomień wybucha, szaleje - nad uczuć krwawym ołtarzem,

w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły. 



       Ja Cię powiodę, mój młody

       witeziu, na lepsze - na krwawsze gody:

       Twój okręt wśród mgieł i zawiei

       w kraj zórz popłynie Medei -

       a tam w głębinach jej oczy -

       zapomnisz, że krew dziatek broczy. 



Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem

w królewskich szatach - do uczty wesołej! 



       Ścigajmy lśniące

       komet hurysy -

       a jako lampy mdlejące

       oświetlą nam miesiące

       grobów cyprysy.

       Z morza wyłowim barweny -

       Tęczową śmierć Heliosa -

       wam oddam bogów niebiosa -

       mnie zamek martwej Gehenny. 



Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni -

sam jestem - w mroku się kłębią złe oczy Erynij - 



       ktoś ze mną czuwa -

       ha, z gór się osuwa

       czarny lodozwał -

       sumienie!


Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.