Idę wśród gwiazd - i snów mych trybularzem

zimne stęgłe płanety rozżarzam w ognia kościoły. 



       Słowiki nucą radośnie,

       by umrzeć w marzeń wiośnie -

       ze swą kochanką wśród kwiatów

       błądzić na przełęczy światów.



Płomień wybucha, szaleje - nad uczuć krwawym ołtarzem,

w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły. 



       Ja Cię powiodę, mój młody

       witeziu, na lepsze - na krwawsze gody:

       Twój okręt wśród mgieł i zawiei

       w kraj zórz popłynie Medei -

       a tam w głębinach jej oczy -

       zapomnisz, że krew dziatek broczy. 



Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem

w królewskich szatach - do uczty wesołej! 



       Ścigajmy lśniące

       komet hurysy -

       a jako lampy mdlejące

       oświetlą nam miesiące

       grobów cyprysy.

       Z morza wyłowim barweny -

       Tęczową śmierć Heliosa -

       wam oddam bogów niebiosa -

       mnie zamek martwej Gehenny. 



Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni -

sam jestem - w mroku się kłębią złe oczy Erynij - 



       ktoś ze mną czuwa -

       ha, z gór się osuwa

       czarny lodozwał -

       sumienie!


Ja trwam nad wieczność - i ból milionów

z moim się jednym nie równa bólem.

Ja wódz więzionych śmiercią legionów -

śmierć im zbłękitniam gwiazdy lazurem.

Poję rycerstwo harfy mej gniewem

i w burz piekielnych strącam otchłanie -

aż mgłą się staną - zimnym powiewem -

i tylko gwiazd mych lazur zostanie.



Na mojej drodze bory zaklęte -

bory-m roztrzaskał.

Na mojej drodze potok ryczący -

w otchłań zeszedłem.

Więził mię w lodach wulkan umarły -

wykułem słońce.

Nad gwiazdy-m leciał! Lecz kwiatek łzami

wyrył mi grób.