Banzaj! krzykli Japończycy -

banzaj! lecą z góry -

Nippon! odrykły armaty,

grzmiąc ogniem jak z chmury.

Cariu! chrapnęli im z fortów

ukryci Moskale,

tam nagie prostytutki

klęczą we krwi i w kale.

Banzaj! jakby zawierucha

walczącej Jutrzenki -

wtem ostrokół - mina wybucha -

grzmią armaty - muzyka i jęki.

Banzaj! na bagnety!

(jest wśród bogów umarły...)

- Ura! my carskie karniety,

my giganty! - Niebiosa się zwarły!

ciał kurhany wyrosły od ziemi,

dymy rude rozpełzły jak węże -

dżdżą szrapnele łzami krwawemi,

kruki lecą i chrzęszczą oręże.

Wtem kolczaste olbrzymie wądoły -

i wzerwała się ziemia trzęsąca -

strute gazy, granaty, popioły -

żar zabójczy umarłego słońca.

Armat błyszczy tysiące na wzgórzach,

jak w noc letnią sobótek ogniki,

niebo czarne w rozdarciu i w chmurach -

milkną straszne wyjące okrzyki.



Księżyc wzeszedł nad mroczne wąwozy

i nad lasy ograbione z liści -

dymi krew - jak w świątyniach Grozy -

błądzą w cieniach duchowie wieczyści


Tam - w noc gwiezdną wypłyniem! i będziem na falach

marzyć - nas dwoje; my Astarty

zbiegając świątyń - jak nurek na skałach rozdarty,

zaświecim perłą bólu w lesistych koralach.



Byłeś mi czarnym bóstwem, co krwi i ofiary

żąda, w roztęczy lśniąc się i opalach.

I Ty z Awernu przyzywałaś mary

i serca dumne ważyłaś na szalach.



Tam - w noc modrą - gdy fosforescencje

morza otoczą nas w pióra diamentów -

ziół księżycowych wypijem esencje

i jako ptaki z tonących okrętów

do tajemniczych wysp zlecim w ogrody,

pod berło Wieszczki cichej - wiecznie młodej.