Banzaj! krzykli Japończycy -

banzaj! lecą z góry -

Nippon! odrykły armaty,

grzmiąc ogniem jak z chmury.

Cariu! chrapnęli im z fortów

ukryci Moskale,

tam nagie prostytutki

klęczą we krwi i w kale.

Banzaj! jakby zawierucha

walczącej Jutrzenki -

wtem ostrokół - mina wybucha -

grzmią armaty - muzyka i jęki.

Banzaj! na bagnety!

(jest wśród bogów umarły...)

- Ura! my carskie karniety,

my giganty! - Niebiosa się zwarły!

ciał kurhany wyrosły od ziemi,

dymy rude rozpełzły jak węże -

dżdżą szrapnele łzami krwawemi,

kruki lecą i chrzęszczą oręże.

Wtem kolczaste olbrzymie wądoły -

i wzerwała się ziemia trzęsąca -

strute gazy, granaty, popioły -

żar zabójczy umarłego słońca.

Armat błyszczy tysiące na wzgórzach,

jak w noc letnią sobótek ogniki,

niebo czarne w rozdarciu i w chmurach -

milkną straszne wyjące okrzyki.



Księżyc wzeszedł nad mroczne wąwozy

i nad lasy ograbione z liści -

dymi krew - jak w świątyniach Grozy -

błądzą w cieniach duchowie wieczyści


Tak jestem szczęśliw, jak Chrystus nad krzyżem -

a tak samotny, jak duch, kiedy tworzy;

a tak na drodze - jak archanioł boży -

a tak ogromny - jakby grany śpiżem!

Z rąk moich płyną ziemi utworzenia,

choć jedna tylko gwiazda w mroku ze mną...

Wmyślony jestem w górę mych świateł tajemną,

gdzie mówią wokół Bracia wśród milczenia.

Jestem zaiste Moczar niepojęty

i życie moje - to czartów bezdroże;

jestem Czarodziej w lasach, trochę święty,

i z pni prawiecznych wydobywam zorze.

Mam ja wyklętą mądrość niewidomą -

me imię jest: omnis Homo!