Banzaj! krzykli Japończycy -

banzaj! lecą z góry -

Nippon! odrykły armaty,

grzmiąc ogniem jak z chmury.

Cariu! chrapnęli im z fortów

ukryci Moskale,

tam nagie prostytutki

klęczą we krwi i w kale.

Banzaj! jakby zawierucha

walczącej Jutrzenki -

wtem ostrokół - mina wybucha -

grzmią armaty - muzyka i jęki.

Banzaj! na bagnety!

(jest wśród bogów umarły...)

- Ura! my carskie karniety,

my giganty! - Niebiosa się zwarły!

ciał kurhany wyrosły od ziemi,

dymy rude rozpełzły jak węże -

dżdżą szrapnele łzami krwawemi,

kruki lecą i chrzęszczą oręże.

Wtem kolczaste olbrzymie wądoły -

i wzerwała się ziemia trzęsąca -

strute gazy, granaty, popioły -

żar zabójczy umarłego słońca.

Armat błyszczy tysiące na wzgórzach,

jak w noc letnią sobótek ogniki,

niebo czarne w rozdarciu i w chmurach -

milkną straszne wyjące okrzyki.



Księżyc wzeszedł nad mroczne wąwozy

i nad lasy ograbione z liści -

dymi krew - jak w świątyniach Grozy -

błądzą w cieniach duchowie wieczyści


Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,

składam tę urnę przetlonych pamiątek,

jakoby ciała umarłych dzieciątek.

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany

wstecz się ogląda na rodzinne łany

i nim go śnieżne pochłoną zamieci

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.



W umarłych święto, w jęki niepowrotne,

serce się moje nie czuje samotne.



Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła -

wonie traw pokoszonych i białe bociany,

lecące gdzieś aż z Indiów na mój dach żerdziany.



Dziś - pół świata zbłądziwszy na smętnym błąkaniu -

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu -

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju -

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem -

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem

z oną Królową, co była duchów żywicielka -

a za Chrystusem zeszła w otchłań...

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,

a w oczach wypalonych szrężoga migoce

i jasność wielka.



Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi

i z płomieniem - w królewski zejść grób -

i w krysztalny grać dzwon - i wziąć na ramiona

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona

i zorzami rozbłyśnie jej trup -

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi

i przyjdzie Oblubieniec -

ze zbóż jasnych da wieniec -

a śmierć, jak suchy liść

odtrąci z Jej łona -

i wstanie zbłękitniona

i będzie ku nam iść.



Lecz za winy własne lub mojego rodu

na niwach spustoszonych umierając z głodu,

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia -

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.



Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze -

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie karze -

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.