Banzaj! krzykli Japończycy -

banzaj! lecą z góry -

Nippon! odrykły armaty,

grzmiąc ogniem jak z chmury.

Cariu! chrapnęli im z fortów

ukryci Moskale,

tam nagie prostytutki

klęczą we krwi i w kale.

Banzaj! jakby zawierucha

walczącej Jutrzenki -

wtem ostrokół - mina wybucha -

grzmią armaty - muzyka i jęki.

Banzaj! na bagnety!

(jest wśród bogów umarły...)

- Ura! my carskie karniety,

my giganty! - Niebiosa się zwarły!

ciał kurhany wyrosły od ziemi,

dymy rude rozpełzły jak węże -

dżdżą szrapnele łzami krwawemi,

kruki lecą i chrzęszczą oręże.

Wtem kolczaste olbrzymie wądoły -

i wzerwała się ziemia trzęsąca -

strute gazy, granaty, popioły -

żar zabójczy umarłego słońca.

Armat błyszczy tysiące na wzgórzach,

jak w noc letnią sobótek ogniki,

niebo czarne w rozdarciu i w chmurach -

milkną straszne wyjące okrzyki.



Księżyc wzeszedł nad mroczne wąwozy

i nad lasy ograbione z liści -

dymi krew - jak w świątyniach Grozy -

błądzą w cieniach duchowie wieczyści


Przyjaźń mi zdradnie ręce związała,

gdym je wyciągał w górę do nieba.

Ojczyzna plwocią mnie obryzgała,

gdym ją nakarmiał z wina i chleba.



Miłość poranna w pustkę wywiodła,

z twarzą słoneczną Pani alkierza;

a miłość Święta - bok mi przebodła,

i do miejskiego ciśnie pręgierza;

a miłość Gwiezdna - serce wyrwała

i psom rzucając - naigrawała.



Rozumek, mistrz mój, w galowym fraku,

do żelaznego przybił mię woza -

a na nim dzwoni Śmierć Dolorosa -

a ja się duszę - w złotym kołpaku...