Białe róże krwi rosną przy mej celi -

a dokoła bór w swych upiornych snach.

Kiedy zimna noc - jako czarny ptak -

na wierzchołkach gór zostrzy krwawy dziób -

dwie siostrzyczki me - ach, dwie obłąkane

z lśniącymi oczyma, jak zaklęte skarby -



i słucham piosenek - i drżą srebrne rosy -

odmykam okno gotyckiej wieżycy.

I łkają słowiki i z szumem drżą fale -

do groty umarłych wszedł księżyc.

Węże znad jezior prężą się uśpione,

a drzewa olbrzymy pośród chmur i nieba.

Gwiazdy jak róże kwitną wśród gałązek,

taniec szkieletów -



Na katafalku z czarnych kamieni

leży blady królewicz

i litośnie patrzy na swą zabójczynię.

Ona, jak posąg, bezmowna -

w ekstazie bólu uśmiecha się

przez zasłonkę grobu.

Patrzy litośnie królewicz -

dwa jeziora oczu ścinają mu się w lód.



Dwie siostrzyczki moje palą kwiat paproci.

Ziemia rozpęka w urwisko.

Nad jeziorem śmierci

siedzi nagi człowiek i w zielonkawą patrzy toń,

jako w źrenice święte Ureusa.

A strojne karły i wesołki

tańcząc na nitkach pajęczych

zawodzą spiżowy chorał o narodzinach gwiazd.

Mój brat: przed obliczem siedmiu posągów

skrzyżowaliśmy nasze miecze i czaszę krwi

piliśmy na braterstwo.

Całą wieczność szukałem -

odnalazłem weseląc się w płaczu moim.

Zaklinam go w dawne imiona anielskie -

przypomina - budzi się, jak ze snu -

uśmiecha się, jak Jehowa, spoza mgławicy,

a strumień piany toczy się po zoranych ustach.

Prosi bym do uścisku podał dłoń -

chwycił mocno rękę moją -

zataczając się w okropnej radości,

wykręcił i z całej mocy

złamał na żelazach.

Zmiażdżoną ręką uderzył mię w twarz

i wyzwał na straszny - zagrobny bój -

w nurtach głębokiej wody.

Łzy płyną mu anielskie, rzewne

po zbrużdżonym obliczu piorunami,

jak ziemia -



Dwie siostrzyczki me rzucają do ognia

pszeniczną śnieć.

Siedzę na ganku wśród odwiecznych lip,

szafranowe krokusy pachną mi świętem Wielkiejnocy,

lilowe malwy i czarne bratki

szepcą opowiastki o tych, co minęli.

A słońce rozsypało krwawe róże

na obłokach - i gdy zagasły - stało się,

jakby ktoś ogród zamienił w żuzle i popiół.

Pies wierny skomli przez sen

u moich nóg.

Prowadzi do mnie małe dziecię

żona - za rączkę.

I cisza taka święta

wśród omglonych łąk i lasów.

Świerszcze sykają pod progami,

żaby rechocą -

jakby szklane, grające wirowały sfery.

I poszedłem, ach - na drogę pod krzyż

i nie wrócę już - nigdy nie wrócę.



O siostrzyczki moje, podłóżcie smolny żar

i niech rozszumi

oceanowym śpiewem ognia ta puszcza.

W płonących wirach dymu

zapadną się moje czarne księstwa -

w roztopach żywicy

skamienią się moje napowietrzne jeziora -

upiorne skrzydła moje

zanurzę w prastarych wulkanach -

i tylko serce me złóżcie z modlitwą do ziemi.

Nad popiołami

zaszumią zboża -

będą ludzie pożywać - i błogosławić.



Moim Siostrom i Matce.


MINOTAUR



Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje

w kościelnym zmroczu lip  

a z rozsrebrzonych ołtarzy

sypał się kwiat - anielskich pełen twarzy 

a na powietrzu brzęczą złote roje.





I klęczeliśmy przed sobą oboje

i usta nasze spoiły się łzami

i nie było już świata przed nami 

i tylko jedna świętość: serce Twoje.





Ponad borami

krwawiło się zorze

i słychać szum!

tak chrzęszczą zbroje

lub do księżyca wzbierające morze,

a my słuchając, klęczymy oboje.





Potem - uniósłszy mą dłoń 

z licem płomiennym Ariadny

wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje,

a w głębi huczał Ten, co mrokiem władny

i pod kopyta zabrał serc oboje.





I po wykutej z brązu wężownicy

przez gąszcza maków i modre powoje

ciała nam złocił blask różanolicy

- to księżyc,

wschodząc - żegnał nas oboje.





Ale się jeszcze roztliło zarzewiem 

osamotnione w głębiach serce moje.

... Jeziora białym okryte modrzewiem

i gór dymiących napowietrzne zwoje.





Wir mię unosił do skalistej groty,

gdzie króle w złotych maskach i heroje;

przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty

- błyska mi oczu fosforycznych dwoje.





A były drżące, jak noc przed obłędem,

wicher w nich szalał, gniew i niepokoje.

Wbiłem miecz z rozpędem 

miedziana jękła pierś 

on błogosławił krwią swą

nas oboje:



- Ja

- duchy z głębin mroku

- wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje.

- Z gwiazd niedosiężnych

- umieram wyroku,

- aby rozpalić

- męką serc oboje.





Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu,

gdzie z pęknięć

płyną law czerwonych zdroje.

I gwiazdom śpiewam hymn

podobny dzwonu. 

A w dzwon ten bije śmierć.

Znów nas oboje

ja 

i Śmierć.