Białe róże krwi rosną przy mej celi -

a dokoła bór w swych upiornych snach.

Kiedy zimna noc - jako czarny ptak -

na wierzchołkach gór zostrzy krwawy dziób -

dwie siostrzyczki me - ach, dwie obłąkane

z lśniącymi oczyma, jak zaklęte skarby -



i słucham piosenek - i drżą srebrne rosy -

odmykam okno gotyckiej wieżycy.

I łkają słowiki i z szumem drżą fale -

do groty umarłych wszedł księżyc.

Węże znad jezior prężą się uśpione,

a drzewa olbrzymy pośród chmur i nieba.

Gwiazdy jak róże kwitną wśród gałązek,

taniec szkieletów -



Na katafalku z czarnych kamieni

leży blady królewicz

i litośnie patrzy na swą zabójczynię.

Ona, jak posąg, bezmowna -

w ekstazie bólu uśmiecha się

przez zasłonkę grobu.

Patrzy litośnie królewicz -

dwa jeziora oczu ścinają mu się w lód.



Dwie siostrzyczki moje palą kwiat paproci.

Ziemia rozpęka w urwisko.

Nad jeziorem śmierci

siedzi nagi człowiek i w zielonkawą patrzy toń,

jako w źrenice święte Ureusa.

A strojne karły i wesołki

tańcząc na nitkach pajęczych

zawodzą spiżowy chorał o narodzinach gwiazd.

Mój brat: przed obliczem siedmiu posągów

skrzyżowaliśmy nasze miecze i czaszę krwi

piliśmy na braterstwo.

Całą wieczność szukałem -

odnalazłem weseląc się w płaczu moim.

Zaklinam go w dawne imiona anielskie -

przypomina - budzi się, jak ze snu -

uśmiecha się, jak Jehowa, spoza mgławicy,

a strumień piany toczy się po zoranych ustach.

Prosi bym do uścisku podał dłoń -

chwycił mocno rękę moją -

zataczając się w okropnej radości,

wykręcił i z całej mocy

złamał na żelazach.

Zmiażdżoną ręką uderzył mię w twarz

i wyzwał na straszny - zagrobny bój -

w nurtach głębokiej wody.

Łzy płyną mu anielskie, rzewne

po zbrużdżonym obliczu piorunami,

jak ziemia -



Dwie siostrzyczki me rzucają do ognia

pszeniczną śnieć.

Siedzę na ganku wśród odwiecznych lip,

szafranowe krokusy pachną mi świętem Wielkiejnocy,

lilowe malwy i czarne bratki

szepcą opowiastki o tych, co minęli.

A słońce rozsypało krwawe róże

na obłokach - i gdy zagasły - stało się,

jakby ktoś ogród zamienił w żuzle i popiół.

Pies wierny skomli przez sen

u moich nóg.

Prowadzi do mnie małe dziecię

żona - za rączkę.

I cisza taka święta

wśród omglonych łąk i lasów.

Świerszcze sykają pod progami,

żaby rechocą -

jakby szklane, grające wirowały sfery.

I poszedłem, ach - na drogę pod krzyż

i nie wrócę już - nigdy nie wrócę.



O siostrzyczki moje, podłóżcie smolny żar

i niech rozszumi

oceanowym śpiewem ognia ta puszcza.

W płonących wirach dymu

zapadną się moje czarne księstwa -

w roztopach żywicy

skamienią się moje napowietrzne jeziora -

upiorne skrzydła moje

zanurzę w prastarych wulkanach -

i tylko serce me złóżcie z modlitwą do ziemi.

Nad popiołami

zaszumią zboża -

będą ludzie pożywać - i błogosławić.



Moim Siostrom i Matce.


"Krzyż tedy zawdy nagotowany jest i wszędzie cię czeka.

Nie możesz go się uchronić, dokądkolwiek ucieczesz, bo gdziebyśkolwiek 

poszedł, samego siebie z sobą nosisz, a samego siebie zawdy najdziesz.

A jakoż ty inszej drogi szukasz, mimo tej królewskiej drogi, która jest 

drogą krzyża świętego?"

(Nieznany)



"I obejrzał się duch jasny na wołanie

dziecka i powracał leniwo po złotej fali,

wlekąc po niej końce skrzydeł obwisłych

ze smutku".

(Anhelli)



Już świt... Purpury są na niebie.

Już świt... Wciąż nocne straszą mary,

Sen to? czy zjaw? czy jakie czary?

dusza mogiłę własną grzebie.

Dusza ma blada z przerażenia,

jako te zimne mgły na polu,

dusza się lęka swego cienia -

ten cień - czerwony jak od bólu.

Ptaki się budzą - lecz ja słyszę -

coś w moim sercu łzami rosi -

W dół się przechylam, w wielką ciszę

serce się moje w dal unosi -

serce się moje w dal wydziera -

i już się stroi w kij pątniczy,

w kamienną czarkę łzy swe zbiera,

gdy będzie konać - Bóg policzy.

[Tylko mi nie płacz - nie łam dłoni

ze snów otrząśnij się złowrogich -

jest coś, co nas przed zgubą broni -

nas - i naszemu sercu drogich].

..............................

Już Anioł chodzi między mgłami

i je owiewa skrzydły swemi

i tak uświęca, że nie plami

ich pył, ni ciężar smętnej ziemi.

Jako przejrzyste senne morze

fioletem lśniące i błękitem

falują mgły te po przestworze

srebrzysto-jasnem, złotolitem.

Nagle się mienią na różowo,

jakby od szczęścia zapłonione -

tak przenajświętsza Cię Królowo,

maluje serce rozmodlone:

w złoto-zielonej mgieł obręczy

ognista róża lśni szkarłatem,

rozwiewa skrzydła ponad światem -

raczej na światów gdzieś przełęczy.

Drzewa jak wyspy koralowe

zaczarowane, niepojęte -

obłoki, jak kadzidło święte,

czerwone wewnątrz i lilowe.



Słychać za szybą tuż brzęczenie -

to motyl rwie się do swobody -

leć - i poleciał na ogrody -

leć - i nieś słońcu pozdrowienie...

Słońce! Ty jesteś ziemi królem -

Boże! Ty jesteś świata słońcem -

Duszo! Ty jesteś bóstwa gońcem -

Serce! Ty jedno - wiecznym bólem...