Przyjaźń mi zdradnie ręce związała,

gdym je wyciągał w górę do nieba.

Ojczyzna plwocią mnie obryzgała,

gdym ją nakarmiał z wina i chleba.



Miłość poranna w pustkę wywiodła,

z twarzą słoneczną Pani alkierza;

a miłość Święta - bok mi przebodła,

i do miejskiego ciśnie pręgierza;

a miłość Gwiezdna - serce wyrwała

i psom rzucając - naigrawała.



Rozumek, mistrz mój, w galowym fraku,

do żelaznego przybił mię woza -

a na nim dzwoni Śmierć Dolorosa -

a ja się duszę - w złotym kołpaku...


Tak jestem szczęśliw, jak Chrystus nad krzyżem -

a tak samotny, jak duch, kiedy tworzy;

a tak na drodze - jak archanioł boży -

a tak ogromny - jakby grany śpiżem!

Z rąk moich płyną ziemi utworzenia,

choć jedna tylko gwiazda w mroku ze mną...

Wmyślony jestem w górę mych świateł tajemną,

gdzie mówią wokół Bracia wśród milczenia.

Jestem zaiste Moczar niepojęty

i życie moje - to czartów bezdroże;

jestem Czarodziej w lasach, trochę święty,

i z pni prawiecznych wydobywam zorze.

Mam ja wyklętą mądrość niewidomą -

me imię jest: omnis Homo!