Gwiazdy wydały nade mną sąd:

- wieczną ciemność, wiecznym jest błąd.

- Ty, budowniku nadgwiezdnych wież,

- będziesz się tułał jak dziki zwierz,

- zapadnie każdy pod tobą ląd -

- wśród ognia zmarzniesz - stlisz się jak lont.



A gwiazdom odparł królewski duch:

wam przeznaczono okrężny ruch,

mojej wolności dowodem błąd,

serce me dźwiga w głębinach ląd.

Poszumy płaczą mogilnych drzew,

lecz w barce życia płynie mój śpiew.

Ja, budowniczy nadgwiezdnych miast,

szydzę z rozpaczy gasnących gwiazd.


KAIN



Wyszła mi z boru w złocie warkoczy

z twarzą indyjskiej Bogarodzicy

w błękitnych iskrach  w srebrnej przeźroczy 

nadksiężycowej wiesczczka świątnicy...

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.



Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,

jak Samum, gdy się wichrami rozuzda 

tak we mnie otchłań gwiazdami przetkana

leciała w państwo słoneczne Ormuzda.



Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.

Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,

zdradny labirynt ni królewskie ramię 

miłość zwycięży wszystko wszystko złamie 

ale nie miłość druga do pasterza.



Wiec Śmierć przyzwałem i śmierć odtąd żyje 

i wszechświat cały grobowcem przywarła 

czuje mdły powiew

w oczeretach gnije 

z tęsknoty u nóg mych umarła.



Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos 

nad śniącą rzeką schyliły się drzewa 

wiatr cicho płacze ptak mogilny śpiewa 

to los mój los!...

głębiny tajne pruć 

milczenia głuche mącić 

jako stracona lódź

od brzegu się odtrącić 

mieć gwiazdy gwiazdy rzucić 

i tylko piosnkę nucić

to los mój los!...