Kwiaty pną się tęczowe wśród kościołów milczących -

rosa w czarach się zbiera - kryształowych i lśniących.

Na szafirów ocean księżyc złoty wypłynął,

jęk się ozwał derkacza i za lasem gdzieś ginął.

Grają chóry aniołów - nie, to w sennych szuwarach -

korowody mar płyną - niosą ciało na marach.

I wstecz za się spojrzałem - na czarne kurhany,

lico widzę przecudne Pani mi nie znan?j.

"Czy pamiętasz? jak przy kolumnie Memnona

ty mię wziąłeś kapłankę w królewskie ramiona?"

- Ja Cię nie znam. -

            "Z dolin Hiamawatu

uniosłeś mię - zapach błękitnego kwiatu".

- Nie pomnę. -

            "A w czarnej Tartaryi

tyś mię nawrócił rycerz - do imienia Maryi".

- Nie wiem. -

            "I jeszcze - ujrzałeś na balu

moje oczy - szafiry - stopione w opalu".

- I łódź moja płynęła w te zamarzłe morza -

dziś dbam więcej o rosę karmicielkę zboża,

niźli sny szczęścia. 

W chmurach żarzą się łyśnice,

jak pożar spalający wysp mych czarownicę.

- Przebacz! szepce mi jabłoń kwietna przetowłosa -

- przebacz nam! szepcą niwy, gwiazdy i niebiosa.


LUCIFER



Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,

lecący z jękiem w dal - jak głuchy dzwon północy -

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.



Ja komet król - a duch się we mnie wichrzy

Jak pył pustyni w zwiewną piramidę -

ja piorun burz - a od grobowca cichszy

mogił swych kryję trupiość i ohydę.





Ja - otchłań tęcz - a płakałbym nad sobą

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach - 

jam blask wulkanów - a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.





Na harfach morze gra - kłębi się rajów pożoga - 

i słońce - mój wróg słońce! wschodzi wielbiąc Boga.