Kwiaty pną się tęczowe wśród kościołów milczących -

rosa w czarach się zbiera - kryształowych i lśniących.

Na szafirów ocean księżyc złoty wypłynął,

jęk się ozwał derkacza i za lasem gdzieś ginął.

Grają chóry aniołów - nie, to w sennych szuwarach -

korowody mar płyną - niosą ciało na marach.

I wstecz za się spojrzałem - na czarne kurhany,

lico widzę przecudne Pani mi nie znan?j.

"Czy pamiętasz? jak przy kolumnie Memnona

ty mię wziąłeś kapłankę w królewskie ramiona?"

- Ja Cię nie znam. -

            "Z dolin Hiamawatu

uniosłeś mię - zapach błękitnego kwiatu".

- Nie pomnę. -

            "A w czarnej Tartaryi

tyś mię nawrócił rycerz - do imienia Maryi".

- Nie wiem. -

            "I jeszcze - ujrzałeś na balu

moje oczy - szafiry - stopione w opalu".

- I łódź moja płynęła w te zamarzłe morza -

dziś dbam więcej o rosę karmicielkę zboża,

niźli sny szczęścia. 

W chmurach żarzą się łyśnice,

jak pożar spalający wysp mych czarownicę.

- Przebacz! szepce mi jabłoń kwietna przetowłosa -

- przebacz nam! szepcą niwy, gwiazdy i niebiosa.


KAIN



Wyszła mi z boru w złocie warkoczy

z twarzą indyjskiej Bogarodzicy

w błękitnych iskrach  w srebrnej przeźroczy 

nadksiężycowej wiesczczka świątnicy...

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.



Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,

jak Samum, gdy się wichrami rozuzda 

tak we mnie otchłań gwiazdami przetkana

leciała w państwo słoneczne Ormuzda.



Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy 

ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.

Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,

zdradny labirynt ni królewskie ramię 

miłość zwycięży wszystko wszystko złamie 

ale nie miłość druga do pasterza.



Wiec Śmierć przyzwałem i śmierć odtąd żyje 

i wszechświat cały grobowcem przywarła 

czuje mdły powiew

w oczeretach gnije 

z tęsknoty u nóg mych umarła.



Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos 

nad śniącą rzeką schyliły się drzewa 

wiatr cicho płacze ptak mogilny śpiewa 

to los mój los!...

głębiny tajne pruć 

milczenia głuche mącić 

jako stracona lódź

od brzegu się odtrącić 

mieć gwiazdy gwiazdy rzucić 

i tylko piosnkę nucić

to los mój los!...