Moja tygrysica biękitnooka,

na hebanowym łożu wyciągnięta,

jedwab kaszrnirski otula ją - śni.

Szemrzą strumyki wśród araukaryj. -

Kazałem do marmurowej sali

wpuścić lwa olbrzymiego z gór Atlasu.

Wsunął się niemy - z piorunami w ślepiach.

Obszedł mnie w krąg, nie racząc spozierać.

Zwarłem drzwi na łańcuch

i z miradoru patrzę

wśród purpurowo-złoto-biękitnych arabesek.

Ama ocknęła się -

moręgowatym ogonem wyrażając radość -

leniwo - niby odaliska - szła ku lwu pustyni.

Lecz on drapieżną opętany chucią

runął, jak z góry oberwana skała.

Zwarli się -

i czworgiem łap wyskoczył w powietrze -

- czarna jaskinia mignęła pod brzuchem.

Ama łyskawicą wysunęła się - kłąb

sinych wężów niosąc w paszczy - wnętrzności lwa.

Z pustą ziejącą otchłanią zataczał się

i z wolna obchodził lew jamę krwi konając.

Jak na wieczornych przechadzkach nad morzem,

łasiła się do mej ręki Ama - od lwa nie tknięta -

tylko bardziej leniwa pokłada się u mych nóg -

i nie mogła wstać.

Cierpiąc patrzała na mnie tajemniczym blaskiem,

a w oczach jej morze gasło i ciemniało.


Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz -

potok łez moich w zamęcie i pianie

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,

gdzie Bóg się wyparł nas.



Zębate wieże i skaliste grody,

księżyce krwawe, zatopione w mgle -

miraże świateł, lodowe ogrody

i widm okropnych wyjące narody,

co szarpią mnie.



Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie -

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog -

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie -

i pełznę w mrok.



Ja matka bogów - niosę Ciebie w łonie -

choć nad mą głową syczy wężów gniew

i patrzę w zimne ołowiane tonie,

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie

łabędzi śpiew.



Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż -

a nad przepaścią Anioł się roztęczył -

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył -

i wzniósł na krzyż.



Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk -

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy

na gwoździe rąk.



W zimnym Tartarze - ja posąg antyczny,

z torsem bez kolan i oczyma z dziur -

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,

a w piersiach źródło miłości mistycznej,

jak tęcza z chmur.