Jesienne lasy poczerwienione

goreją w cudnym słońca zachodzie.

Witam was, brzozy, graby złocone

i fantastyczne ruiny w wodzie.

Czemu się śmieją te jarzębiny?

czemu dumają jodły zielone?

czemu się krwawią klony - osiny?

płyną fiolety mgieł przez doliny

i jak motyle w barwnym ogrodzie

latają liście złoto-czerwone.





Z wyżyn spoglądam na leśne obszary

pod tchnieniem wiatru jękliwie szumiące.

Tam pogrzebałem - w szafirowe jary

troje mych dziatek - i siebie tam strącę.

Nad jeziorami wznoszą się opary,

krążą stadami wrony żer wietrzące.

Pójdę - i z czarnej tej jedliny zrobię

krzyż - i wykrzesam iskrę wiary

i zapalę ten ogromny bór - hymnem o Tobie

jeśli mi wrócisz jedno z tych dziatek - żyjące.


Szumi wicher - płacze, w gałęziach jodłowych -

dokądże mnie wiodą bogunki żałobne?

- Poprzez góry, morza - przez wulkanów jamy

powiedziem braciszka na trójsen głęboki.

W pierwszym śnie on wyśni lico ukochanej

i będzie z nią płynął po złotych jeziorach;

a w drugim śnie bory, pałace wysokie,

miesiące czerwone i serce Chrystusa;

a w trzecim: głębokie groty lazurowe

i gwiazdy grające - i że jest - szczęśliwy!



O siostry żałobne - czemuż mię niesiecie

w zimne kurytarze nad stojącą wodą?

Ale nie odrzekły - twarz mi zakrywają

i grają i łkają na czarownym flecie.